i ayağına keçirdi.
– Niyə durdun? – Joan heyrətləndi. – Məni bayıra atacaqsan?
– Yox, öpəcəyəm! Bunu çoxdan eləməli idim! Nə yaxşı ki gəldin, Joan
Joanın gözləri parıldadı:
– Məni öpmək üçün qalxmaq lazım deyil,–dedi.

Səhərin al şəfəqləri evlərin damına sancılmışdı. Səma tutqun mavi rəngə çalırdı. Ənginliglərə doğru sürünən bir-iki topa bulud yatmış flaminqolara oxşayırdı...
– Bir ona bax, Joan, gör nə gözəl gündür! O leysan yağışlar yadındadır?
– Hə, yaman yağırdı, əzizim. Hava heç açılmırdı, bütün günü yağırdı.
– Yağışlar mən gedəndə başlamışdı. Sənin bütün ümidlərini də alt-üst eləyən o yağışlar olub. Ancaq indi...
– Hə, indi...
Joan ona lap yaxın uzanmışdı.
– İndi hər şey təzədən qayıdıb. Hətta bağımız da var. Mühacir Vizenhofun pəncərəsi önündəki qərənfilləri deyirəm. Həyətdəki şabalıd ağaclarının budaqlarında quşlar nəğmə deyir...
Gördü ki, Joan ağlayır.
– Niyə məndən heç nə soruşmursan, Ravik?
– Son vaxtlar sənə çox sual verirəm. İndicə özün demədin?
– Bunlar ayrı sualdır.
– Soruşmağa heç nə yoxdur.
– Sən gedəndən sonra olan şeyləri soruş.
– Heç nə olmayıb...
Joan başını buladı.
– Məni nə hesab elayirsən, Joan?! Bir bayıra bax! Gör neçə rəngə çalır! Qırmızı, qızılı, mavi... Günəş çıxanda heç soruşarmı dünən yağıb? Çində, ya İspaniyada müharibə olub? Həmin anda neçə min adam qırılıb, neçə min adam dünyaya gəlib? Günəş çıxıb, bu, hər şeyə dəyər! Sən də deyirsən, sual verim?! Sənin çiyinlərin onun işığında tunca dönüb, mən də sənə sual verim? Onun al şəfəqlərində sənin gözlərin qədim yunanların dənizinə bənzəyir, gah bənövşəyi, gah da min cür şərab, rənginə çalır, mən də olub-keçmiş hadisələri soruşum?! Sən yanımda ola-ola səfehlik eləyib, keçmişin xəzəl kimi saralmış xatirələrini təzədən oyadım?! Məni nə hesab eləyirsən, Joan?!
Joan daha ağlamırdı:
– Çoxdan belə sözlər eşitmirdim, – dedi.
– Demək, indiyə qədər balqabaqlarla oturub-durmusan. Qadına ya səcdə eləmək, ya da onu biryolluq atmaq lazımdır! Qalanları yalan şeydir!
Joan