yuxuya getmişdi. Raviki elə qucaqlamışdı ki, deyərdin, onu heç vaxt buraxmayacaq. Dərin yuxuya getmişdi və onun ilıq, ahəngdar nəfəsi Ravikin sinəsini qıdıqlayırdı. O, xeyli oyaq qaldı. Mehmanxana yavaş-yavaş oyanırdı. Su şırıldayır, qapılar taqqıldayır, aşağıdan mühacir Vizenhofun öskürək səsi eşidilirdi. Joanın çiyinləri Ravikin qolları arasındaydı, onun hərarətli dərisi hərdən titrəyirdi və əgər başını bir az qaldırsaydı, onun saf, məsum sifətini görərdi. O elə məsum idi ki, elə bil, günahsız körpə idi. «Səcdə eləmək, ya da atmaq!..» – deyə ürəyindən keçirdi. Böyük sözlər idi. Kimin buna gücü çatardı? İndi bunları eləmək istəyən tapılardımı?!

XX

Ravik oyandı. Joan yanında yox idi. Vanna otağında su şırıldayırdı. Ravik dikəldi, o dəqiqə də tamam ayıldı. Son aylar buna təzədən öyrəşmişdi. «Tez ayılan tez qaçar»,– deyiblər. Saata baxdı. On idi. Joanın paltarı ilə plaşı yerdəydi. Zərli ayaqqabıları pəncərənin qabağında qalmışdı. Biri yanı üstə çevrilmişdi...
– Joan! Gecə vaxtı çimirsən?
Joan qapını açdı:
– Bağışla, səni oyatdım.
– Eybi yoxdur, yatmağa vaxt tapılar. Niyə durmusan?
Joanın başına qoyduğu çimərlik papağından su damcılayır, çiyinləri işım-işım işıldayırdı. Başına dəbilqə qoymuş amazonkaya oxşayırdı.
– Mən daha yarasa deyiləm, Ravik, «Şəhrizad»dan çıxmışam.
– Bilirəm.
– Kim deyib?
– Morozov.
Joan sınayıcı nəzərlərlə ona baxdı:
– Morozov çoxdanın qarayaxanıdır. Özgə nə deyib?
– Heç nə. Deməyə nəsə var ki?
– Yox, mən elə iş tutmaram ki, qapıçıların dilinə düşsün. Onlar da asılqanda işləyən qadınlar kimidir, ağızlarını allah yoluna qoyurlar...
– Morozovla işin olmasın. Gecə restoranlarının qapıçıları ilə həkimlər peşəkar bədbinlərdir. Onları yaşadan həyatın qara günləridir. Ancaq ağızlarını allah yoluna qoymaz, onun-bunun sözünü danışmazlar.
– Yenə həyatın qara günləri... Ondan kimin xoşu gəlir?
– Heç kimin. Ancaq çox adam elə bu qara günlərdə yaşayır. Bunlar bir yana, onda