a səni «Şəhrizad»a düzəldən Morozov olub.
– Buna görə ömrüm boyu onun qabağında qul kimi dayanmalıyam? Kimin başını aşağı elədim? Puluma minnət, yoxsa, bircə gün də saxlamazdılar. Bir də ki onu mənə yox, sənə görə eləyib.
Ravik siqaret çıxardı:
– Morozov sənə neyləyib axı?
– Heç nə! Ancaq ondan xoşum gəlmir. Adama birtəhər baxır. Mən ona inanmıram. Sən də inanma!
– Nə?
– Ona çox da bel bağlama. Özün bilirsən ki, Fransadakı bütün restoran qapıçıları polisə işləyir.
– Elə bu?!–Ravik heç əhvalını pozmadı.
– Əlbəttə, mənə inanmayacaqsan, ancaq «Şəhrizad»da hamı bilirdi. Kim bilir, bəlkə də, elə o, səni...
– Joan! – Ravik adyalı tullayıb qalxdı. – Boş-boş danışma! Sənə nə olub?
– Heç nə! Nə olmalıdır ki? Ondan zəhləm gedir, vəssalam. Adamı tez yoldan çıxarır. Sən də onunla canbir qəlbdəsən.
– Belə de... Hamısı buna görə imiş...
Joan birdən gülümsədi:
– Hə, ona görədir.
Ravik hiss elədi ki, təkcə buna görə deyil, arada başqa şey də var.
– Səhər yeməyinə nə istəyirsən?–deyə soruşdu.
– Acığın tutdu? – Joan cavab əvəzinə soruşdu.
– Yox.
Joan vanna otağından çıxdı və gəlib əlini onun çiyninə qoydu. Əynindəki nazik pijamadan onun yaş ətini hiss elədi, bütün bədənini, damarlarından axan qanını duydu.
– Səni dostlarına qısqanmağıma acığın tutdu? – deyə bir də soruşdu.
Ravik başını buladı. Yenə dəbilqə... Amazonka... Dalğalar qoynundan çıxmış su pərisidir, pambıq kimi yumşaq dərisindən su ətri, gənclik qoxusu gəlir...
– Əlini çək, – dedi.
Joan dinmədi. Yenə o yanaqlar, o ağız, çatma qaşlar və bir də pijamanın açıq yerindən sinəsinə yol axtaran döşlər...
– Əlini çək, yoxsa...
– Yoxsa neyləyərsən?!

Açıq pəncərənin qabağında bir arı vızıldayırdı. Ravik baxışları ilə onu izlədi. Yəqin, onu bura mühacir Vizenhofun qərənfilləri çəkib gətirmişdi, indi isə ayrı gül axtarırdı. Arı içəri girib, pəncərənin qabağındagı boş qədəhin üstünə qondu.
– Məndən ötrü darıxırdın? – Joan soruşdu.
– Hə.
– Çox?
– Hə.
Arı qalxdı, bir xeyli qədəhin başına dolandı. Sonra