açıq pəncərədən çıxıb, günəşə sarı – Vizenhofun qərənfillərinə tərəf uçdu.
Ravik Joanın yanında uzanmışdı. «Yay gəlib, – deyə fikirləşirdi. – Yay gəlib, yenə çəmənlərə şeh düşüb, Joanın saçlarından qurumuş otların ətri, dərisindən isə yonca qoxusu gəlir». Ona həyat verən qanı sakit-sakit axan çay kimi damarları ilə yuxarı qalxır, ağına-bozuna baxmayıb, bütün sahilləri basır, göllənir və onun sularında təbəssümlü bir sifət əks olunurdu. Sanki, birçə anlığa hər şey canlanır, su həsrətli ağcaqayınlar, qovaq ağacları çiçək açır, sonra sükut çökürdü. Yalnız həzin bir pıçıltı eşidilirdi, elə bil, uzaq-uzaq ənginliklərin əks-sədası idi, damarlarından axan qanı dalğalandırırdı...
– Sənin yanında qalmaq istəyirəm! – Joan başını onun çiyninə qoymuşdu.
– Qal! Yatarıq... Az yatmışıq...
– Yox, getməliyəm.
– Bu bayırlıq paltarında hara gedəcəksən?
– Paltar gətirmişəm.
– Harada gətirmisən?
– Plaşın altından geymişdim. Ayaqqabım da var, çantamdadır. Hə şey götürmüşəm...
O, hara gedəcəyini demədi. Nə üçün getdiyini də bildirmədi. Ravik də heç nə soruşmadı...
Arı təzədən qayıtdı. İndi boş-boşuna fırlanmadı, birbaşa qədəhə sarı uçdu, ona qondu. Deyəsən, onun da kalvadosdan başı çıxırdı. Ya da şirnisi xoşuna gəlmişdi...
– Gələndə qalacağını dəqiq bilirdin?
– Hə...–Joan qımıldanmadan cavab verdi.

Rolanda məcməyidə şüşə və qədəh gətirdi. Ravik etiraz etdi:
– İçməyəcəyəm.
– Araq istəmirsən? «Zubrovka»dır.
– Bu gün istəmirəm. Qəhvə gətir, tünd olsun.
– Yaxşı.
Mikroskopu yerə qoyub siqaret yandırdı, pəncərənin qabağına gəldi. Çinarların yarpaqları irilənmiş, yamyaşıl olmuşdu. Axırıncı dəfə bura gələndə, onlar tamam keçəl idi...
Rolanda qəhvə gətirdi.
– Qızlarınız çoxalıb, Rolanda.
– Bəli, iyirmi nəfər...
– Alver hələ yaxşı gedir ki? İndi iyun ayı deyil?
Rolanda onun yanında oturdu:
– Müştəri o qədər çoxalıb ki, lap başımızı itirmişik. Deyəsən, camaatın ağlı çaşıb. Günortadan sonra dolu olur. Axşamlar isə...
– Bəlkə də, havadandır.
– Yox, havadan deyil. May,