vəziyyətini bir az yüngülləşdirib. Polislə, həbsxana ilə hədələməyə başlayanda Ravik onun sözünü kəsdi.
– Siz provanslısınız? – deyə soruşdu
Kişi duruxdu:
– Xeyr. Bu nə deməkdir ki? – O lap çaşbaş qalmışdı.
– Heç nə. Sadəcə olaraq, sözünüzün arasına girmək istədim. Belə hallarda mətləbə dəxli olmayan şeylər soruşmaq lazımdır. Yoxsa, düz bir saat danışardınız.
– Siz kimsiniz, müsyö? Nə istəyirsiniz?
– Bu, sizin səhərdən bəri danışdıqlarınızın içində ən ağıllı söz oldu.
Kişi özünü yığışdırdı.
– Siz kimsiniz ki? – O, bunu elə sakit, elə ehtiyatla soruşdu ki, sanki, hörmət-izzətli bir adamı incidəcəyindən qorxurdu.
– Həkim.
Kişi gördü ki, qorxulu adam deyil.
– Bizə həkim lazım deyil! – O, təzədən əsib-coşmağa başladı. – Polis lazımdır! – Diqqətlə gah Ravikə, gah da qadına baxdı, elə bildi ki, indicə qorxu, etiraz, yalvarış başlayacaq.
– Yaxşı fikirdir. Bəs niyə çağırmırsınız? Siz ki onun öldüyünü çoxdan bilirsiniz.
Kişi heç nə deməyib, acıqla Raviki süzdü.
– İndi mən deyim niyə… – Ravik bir addım irəli gəldi. – Çünki müştərilərinizin dərdindən hay-küy qaldırmaq istəmirsiniz. Bundan xəbər tutan kimi, çoxu köçüb gedəcək. Ancaq polis gəlməlidir, çünki qanun belədir, hər şeyi sakitcə yoluna qoymaq isə özünüzdən asılıdır. Əslində, bunun sizə dəxli yoxdur. Qorxmusunuz ki, sizin boynunuza atıb qaçarlar. Nahaq yerə! Bir də haqq-hesabdan qorxmusunuz. Haqqınız çatacaq. Mən indi meyitə baxmaq istəyirəm, sonra hər şeyi özüm həll edərəm.
Ravik kişinin yanından keçib gedərkən, qadından soruşdu:
– Hansı otaqdır?
– On dörd.
– Siz lazım deyilsiniz, gəlməyin, hər şeyi özüm yoluna qoyaram.
– Xeyr, qala bilmərəm.
– Hamısını təzədən görməyin nə mənası?
– Xeyr, qala bilmərəm.
– Yaxşı necə istəyirsiniz…
Otaq alçaq tavanlı idi və pəncərəsi küçəyə baxırdı. Qulluqçu qızlar, mərtəbə növbətçiləri və xidmətçilər qapıya yığışmışdılar. Ravik onları dağıtdı. Otaqda iki çarpayı vardı. Divarın yanındakı kişi uzanmışdı. Rəngi saralmışdı, mumyalanmış kilsə xadimi kimi dümdüz