n eyvanında bir kişi tuman-köynəkdə dayanıb ora-burasını qaşıyırdı. Sonra ucadan əsnəyib, işıq gələn otağına girdi. Ravik çarpıyıya baxdı. Bilirdi ki, yata bilməyəcək. Oxumağın da mənası yox idi. İndicə oxuduqlarının heç biri yadında qalmamışdı. Yaxşısı budur ki, çıxıb getsin. Ancaq hara? Eyni şey idi. Getmək də istəmirdi. Ancaq bir xəbər bilmək istəyirdi. Lənət şeytana, konyak şüşəsi yenə əlində idi! Onu yerinə qoydu. Sonra əl çantasından həb götürdü. Bunlardan bayaq qırmızıbaş Finkenştayna da vermişdi. O indi yatmış olardı. Həbləri atdı. Özünün bunlarla yuxuya gedəcəyi isə şübhəli idi... Birini də atdı. Joan gəlsə, oyanardı. Ancaq o gəlmədi. Heç sonrakı axşam da gəlmədi...

XXI

Ravik mədəsi kəsilmiş kişinin yanında idi. Ejeni başını palatanın qapısından içəri uzatdı:
– Telefona, müsyö Ravik!
– Kimdir?
– Bilmirəm, soruşmadım. Telefonçu qız bayırda dedi.
Ravik Joanın səsini əvvəlcə tanımadı. Səs lap uzaqdan gəlirdi və anlaşılmırdı.
– Joan, sənsən? Haradasan?
Səs elə gəlirdi ki, deyərdin, Parisdən danışmır. Gözləyirdi ki, Joan indicə dəniz sahilindəki şəhərlərdən birinin adını çəkəcək. O, indiyə kimi xəstəxanaya zəng vurmamışdı.
– Evimdəyəm, – dedi.
– Parisdə?
– Əlbəttə! Özgə harada olasıyam?
– Xəstəsən?
– Yox. Niyə elə deyirsən?
– Xəstəxanaya zəng elədiyin üçün.
– Mehmanxanaya zəng vurmuşdum, yox idin. Ona görə də xəstəxanaya vurdum.
– Bir hadisə olub?
– Yox! Nə olmalı idi? Kefini soruşmaq istəyirdim.
Onun səsi indi aydınlaşmışdı. Ravik siqaret və kibrit çıxardı. Kibritin bir tərəfini stola dayayıb, çöp çıxardı, siqaretini yandırdı.
– Bura xəstəxanadır, Joan, – dedi, – adam hər dəqiqə nəsə gözləyir. Qəza olur, xəstələnən olur...
– Mən xəstə deyiləm. Düzdür, uzanmışam, ancaq xəstə deyiləm.
– Lap yaxşı...–Ravik əlindəki kibrit qutusunu stolun üstündə oynatmağa başladı. Joanın nə deyəcəyini gözləyirdi.
Joan da nəsə gözləyirdi. Ravik onun nəfəsini aydınca eşidirdi. Joan