z uzanmışdı, qara, qıvrım saçları, əynində də qırmızı ipək pijama vardı. Əlləri sinəsinə çarpazlanmışdı. Yanındakı balaca kətilin üstündə balaca, ucuz, ağacdan yonulmuş madonna fiquru vardı. Onun üstündə pomada ləkəsi qalmışdı. Ravik fiquru götürüb arxasına baxdı: «Made in Germany» yazılmışdı. Diqqətlə meyitə baxdı. Dodaqlarına boya çəkməmişdi. Üzdən eləsinə də oxşamırdı. Gözləri yarıaçıq idi. Biri o birinə nisbətən daha çox açılmışdı. Onlardan biganəlik yağırdı və üzündə, elə bil, əbədi həsrət nişanəsi donub qalmışdı…
Ravik meyitə tərəf əyildi. Stolun üstündəki dərman şüşələrinə baxıb, onu müayinə etməyə başladı. Zor işlədilməmişdi. Dikəldi.
– Ona baxan həkimin adı nə idi? – deyə qadından soruşdu. – Adını bilirsiniz?
– Xeyr.
Ravik diqqətlə onun üzünə baxdı: rəngi qaçmışdı.
– Keçin oturun. – O, küncdəki stulu göstərdi. – Yerinizdən tərpənməyin. Həkim çağıran xidmətçi buradadır? – Qapıdan içəri boylananlara göz gəzdirdi.
– Bu mərtəbəyə Fransua baxır, – döşəməsilən ağacı tüfəng kimi sinəsinə sıxmış süpürgəçi qadın dilləndi.
– Fransua kimdir?
Xidmətçi irəli durdu.
– O həkimin adı nə idi?
– Bonne. Çarlz Bonne.
– Telefon nömrəsini bilirsiniz?
Xidmətçi eşələyib cibindən nömrəni tapdı.
– Passi, 2743.
– Yaxşı… – Ravik boylanan adamların arasından sahibkarın sifətini də gördü. – Bəlkə, qapını bağlayaq? Yoxsa, istəyirsiniz, küçədən keçənlər də tökülüşüb gəlsinlər?
– Xeyr, xeyr! Dağılışın. Hamınız dağılışın! Nəyə yığışıbsınız? İş vaxtı deyil? Mən axı sizə pul verirəm. – Kişi hamını çıxarıb, qapını bağladı.
Ravik dəstəyi götürüb əvvəlcə Veberə zəng vurdu, onunla bir az da danışdı. Sonra Bonnenin nömrəsini yığdı. Bonne qəbul otağında idi. O, qadının dediklərini təsdiq elədi.
– Kişi ölüb. Ölüm şəhadətnaməsini yazmaq üçün gələ bilməzsiniz?
– O, məni qovdu. Özü də təhqir elədi!
– Daha təhqir eləyə bilməz.
– Heç haqqımı da vermədi. Mənə tamahkar, fırıldaqçı dedi.
– Bəs pulunuzu da almağa gəlməzsiniz?
– Adam göndərərəm.
– Yaxşısı budur, özünüz gəlin. Yoxsa