gözləyirdi ki, o başlasın. Onda işi asan alardı...
– Joan, telefonda çox qala bilmərəm. Yaranı açmışam, tez qayıdıb sarımaq lazımdır.
Joan bir anlığa susdu, sonra:
– Niyə görünmürsən? – dedi.
– Ona görə ki, nə telefon nömrəni bilirəm, nə də qaldığın yeri.
– Deməmişəm?
– Yox, Joan.
– Elə şey olmaz, demişəm...–onun ayağı yer aldı. – Dəqiq yadımdadır, dedim. Yenə unutmusan.
–Yaxşı, unutmuşam, bir də de. Yanımda qələm var.
Joan ünvanı da, telefonu da dedi.
– Dəqiq bilirəm ki, vermişdim, Ravik. Düz sözümdür.
– Oldu, Joan. Mən getdim. Bu axşam bir yerdə şam eləyək?
Joan bir anlığa ləngidi, sonra:
– Niyə gəlib mənə baş çəkmirsən? – dedi.
– Yaxşı, bunu da eləyərəm. Axşam səkkizdə gəlim?
– Niyə indi gəlmirsən?
– İşim var.
– Çox çəkər?
– Təxminən, bir saat.
– Qurtaranda gəl.
«Hə, başa düşürəm, axşam vaxtın yoxdur», – deyə fikirləşən Ravik soruşdu:
– Axşam niyə olmur ki?
– Ravik, sən hərdən lap adi şeyləri də başa düşmürsən. Ona görə ki, indi gəlməyini istəyirəm... Axşama qədər gözləmək istəmirəm... Yoxsa bu vaxt xəstəxanaya niyə zəng vururdum?!
– Yaxşı, qurtaran kimi gələrəm.
Ravik əlindəki kağızı fikirli-fikirli qatlayıb, geri qayıtdı...

Bina Paskal küçəsinin tinində idi. Joan yuxarı mərtəbədə yaşayırdı. Qapını özü açdı:
– Gəl, – dedi, – nə yaxşı gəlib çıxdın! İçəri keç.
Əynində adi, qara rəngli kişi xalatı vardı. Onun bu xasiyyəti Ravikin xoşuna gəlirdi. Heç vaxt tül, ipək paltar geyməzdi. Rəngi həmişəkindən də çox qaçmışdı, bir az da həyəcanlı idi.
– Gəl, – dedi, – səhərdən gözləyirəm. Bax, gör neçə yaşayıram.
O, qabağa düşdü. Ravik gülümsədi. Yaman bic idi, onu qabaqlayıb, sual verməyə qoymadı. Onun qəşəng, şax çiyinlərinə baxdı. İşıq düz saçlarına düşürdü. Bircə anlığa nəfəsi tutuldu, ona elə gəldi ki, Joana əməlli-başlı vurulub...
Joan onu böyük bir zala gətirdi. İşıqlı emalatxanaya oxşayırdı. Enli, hündür pəncərəsi Rafael prospekti ilə Prudon prospektinin arasındakı bağa açılırdı. Bir az sağda isə Port-de-la-Mote görünürdü. Onun