n arxa tərəfində isə Bulon meşəsi qızılı-yaşılı rəngə çalırdı.
Otaq yarımçıq da olsa, müasir dəbdə bəzədilmişdi. Böyük divanın üstündəki örtük gömgöy idi. Kreslolar üzdən çox rahat görünsə də, o qədər də rahat deyildi. Stollar da çox alçaq idi. Ortalığa həmişəyaşıl fikus ağaçı qoyulmuşdu. Bunlardan əlavə, bir amerikan qrammofonu var idi və Joanın çamadanlarından biri də küncə qoyulmuşdu. Hər şey yerli-yerində idi, ancaq buna baxmayaraq, Ravikin o qədər də xoşuna gəlmədi. Ya lap yaxşı olsun, ya da lap pis, yarımçıq şeyləri xoşlamırdı. Fikusdan da lap zəhləsi gedirdi...
Hiss elədi ki, Joan ona baxır. Ravikin bunu neçə qəbul edəcəyini bilmirdi, ancaq cəsarət eləyib onu bura çağırması böyük risq idi.
– Çox gözəldir, – deli, – böyükdür, gözəldir.
O, qrammofonun qapağını qaldırdı. Əntiqə cihaz idi, valları özü avtomatla dəyişirdi. Stolun üstündə bir qalaq val vardı və Joan bir-ikisini götürüb diskin üstünə qoydu:
– İşlətməyi bilirsən?
Ravik bilsə də, «yox» dedi.
Joan düymələrdən birini basdı:
– Əntiqə şeydir, saatlarla çalır. Valları dəyişdirmək, söndürmək üçün tez-tez durmaq lazım deyil. Uzan, qulaq as, günəşin qürub etməsinə bax, xəyala dal...
Doğrudan da, əla cihaz idi. Ravik onu görmüşdü və bilirdi ki, qiyməti, təxminən iyirmi min frankdır. Həzin musiqi sədaları ətrafa yayıldı. Parisin sentimental mahnılarından idi... «Jjattendrai».(20)
Joan bir az aşağı əyilib diqqətlə qulaq asırdı.
– Xoşuna gəlir?–deyə soruşdu.
Ravik başını tərpətdi. O, qrammofona deyil, Joanın musiqinin sehrinə düşmüş cazibədar sifətinə baxırdı. O istədiyi anda vurula bilirdi və Ravik də özündə olmayan bu xasiyyətinə görə ona yaman vurulmuşdu. Ürəyindən keçirdi: «Daha qurtardı!» Ürəyi ağrımadı. Elə bil, günəşli İtaliyadan dumanlı-çiskinli şimala qayıtdı...
Joan dikəlib gülümsədi:
– Gəl, – dedi, –hələ yataq otağını görməmisən.
– Mütləq görməliyəm?
Joan sınayıcı nəzərlərlə ona baxdı:
– İstəmirsən? Nə üçün baxmırsan?
– Doğrudan, nə üçün baxmıram? Əlbəttə, baxacağam!
Joan onun