– Joan!
O susdu. Tövşüyür, gözlərini Ravikdən çəkmirdi.
– Joan, sən o gecə gələndə elə bildim, qayıtmısan... Mənə özgə şey lazım deyildi. Ancaq yanılmışam... Sən qayıtmamışdın...
– Sənin yanına qayıdan mən deyildim? Yoxsa, başqası idi? Bəlkə, kölgəm olub?
– Sən gəlmişdin... Ancaq qayıtmamışdın...
– Çox qəliz oldu. Bunların da fərqi var?
– Fərqini özün yaxşı bilirsən. Əvvəllər mən də bilmirdim. Ancaq indi bilirəm! Sən başqası ilə yaşayırsan...
– Yenə başladı! Başqası ilə yaşayıram! Bir-iki dost-tanışım varsa, demək, başqası ilə yaşayıram!.. Bəlkə, bütün günü dörd divar arasında qaxılıb oturum, heç kəslə danışmayım ki, mənə «kiminləsə yaşayır» deməsinlər?
– Belə gülünc olma, Joan.
– Gülünc? Gülünc kimdir? Gülünc sən özünsən.
– Yaxşı, qoy mən olum. İndi deyirsən, səni zorla qapıdan aralayım?
Joan yerindən tərpənmədi:
– Mənim kiminləsə yaşamağımın sənə isti-soyuğu var? Özün deyirdin ki, bu, səni maraqlandırmır.
– Düz deyirsən, doğrudan da, maraqlandırmırdı. Elə bilirdim, buna son qoymusan. Keçmişin mənə dəxli yox idi. Ancaq səhv eləmişəm, gərək, maraqlanaydım... Ola bilsin ki, özüm özümü aldatmaq istəmişəm... Zəiflik eləmişəm... Ancaq bu da heç nəyi dəyişmir!
– Necə yəni heç nəyi dəyişmir? Özün görəndə ki, düz eləmirsən...
– Burada söhbət düz, ya səhv eləməkdən getmir. Sən təkçə kiminləsə yaşamamısan, indi də yaşayırsan! Ondan əl çəkmək də istəmirsən. Onda bunu bilmirdim...
– Yalan danışma!–Joan qəfildən, sakitcə onun sözünü kəsdi. – Həmişə bilmisən! Onda da bilirdin! – deyib Ravikin gözlərinin içinə baxdı.
– Yaxşı, tutaq ki, bilirdim, ancaq onda bilmək istəmirdim. Bilirdim, ancaq inanmırdım. Sən bunu başa düşməzsən. Qadınlar belə şeyi bilməz... Bunun da məsələyə dəxli yoxdur.
Joanın üzünə qəfil, dəhşətli bir qorxu çökdü:
– Mənə heç bir pisliyi keçməmiş adamı birdən-birə, heç nədən neçə atım? Nədir, nədir, sən gəlib çıxmısan... Niyə başa düşmürsən?
– Başa düşürəm.
Joan indi küncə qısnanmış pişiyə oxşayırdı. Elə bil, tullanmaq istəyəndə, yeri