gedəcəksən...
– Doğru sözündür?
– Mütləq, gedəcəksən!
– Doğrudan, Ravik?
Ravik ayağa durdu. Üçcə dəqiqə də ləngisə, hansı film haqdasa peşəkar söhbət başlanacaq! Fikirləşdi ki, onlarla mübahisəyə girişməyin xeyri yoxdur, onsuz da uduzaçaq... Belələri məntiqi muma döndərir! Burada sözün xeyri yoxdur, iş görmək lazımdır, vəssalam.
– Mən o mənada demədim. Yaxşısı budur, öz mütəxəssisindən soruş!
– Gedirsən?
– Getməliyəm.
– Niyə bir az da qalmırsan?
– Xəstəxanada işim var.
– Bəs bayaq deyirdin, işini qurtarıb gələcəksən?–deyə Joan onun qolundan yapışıb, üzünə baxdı.
İndi neyləsin? Ona desinmi, heç vaxt gəlməyəcək? Yox, bu gün üçün bəs idi. Ona da, Joana da. Demək istəmişdi, ancaq özü imkan verməmişdi. Ancaq qoysa da, qoymasa da, belə olacaq...
– Getmə, Ravik!
– Getməliyəm!
Joan ayağa durub, ona sığındı. «Yenə başlandı! Köhnə söhbət! Ucuzluqdur, çox eləyib bunu! Hər şeyə əl atır... Fəqət pişiyə ot yedirtmək olarmı?!»
Onun əlindən çıxdı:
– Gedəsiyəm,–dedi,–xəstəxanada bir kişi can üstədir.
– Həkimlər həmişə bəhanə tapır!–Bu sözləri Joan asta-asta dedi.
– Qadınlar kimi, Joan! Biz ölümlə oynayırıq, siz isə məhəbbətlə... Dünyanın bütün bəhanələri də, həqiqətləri də bunun üstündə bərqərar olub.
Joan dinmədi.
– Bizim mədəmiz də sağlamdır, –o, sözünə davam etdi,– özü də bu, bizə lazımdır, yoxsa çox şeyi həzm edə bilmərik. Başqaları heydən düşəndə, biz çanlanmağa başlayırıq... Əlvida, Joan!
– Daha gəlməyəcəksən, Ravik?
– Bunu özünə dərd eləmə... Tələsmə, özün bir yol tapacaqsan.
O, bir də geri dönmədən, tələsik qapıya yönəldi. Joan yerindən tərpənmədi. Ancaq Ravik bilirdi ki, onun arxasınca baxır.

XXII


Birdən qulaqları batdı, sanki, dənizin dibinə enirdi... Qışqırtı Qoldberqin pəncərəsindən gəlirdi. Ravik bir az da dinşədi. Qoca Qoldberqin arvadını döyəcəyini, onun başına nəsə çırpacağını heç cür ağlına sığışdıra bilmirdi. Sükut çökdü. Sonra kimsə dəhlizlə yüyürdü,