qırıq-qırıq danışmağa başladı. – Məni kinoya göndərdi. «Rütxen, – dedi, – bütün günü evdə oturub darıxırsan. Niyə kinoya getmirsən? «Kursel» kinoteatrına get, «Kraliça Kristiana» filmi gedir, Qrete Qarbo oynayır. Niyə gedib baxmırsan? Yaxşı yerə bilet al, ya parter olsun, ya da loja, otur bax; iki saatlığa bu cəhənnəmdən ayrılmağın özü də böyük şeydir». Elə sakit, elə mehriban danışırdı ki! Sonra başımı sığalladı, «Kinodan çıxanda da Monse parkının yanındakı şirniyyat dükanında şokoladlı, ya da südlü dondurma yeyərsən. Get, bir az əylən», – dedi. Mən də getdim. Qayıdanda...
Ravik ayağa duranda Rut Qoldberq səsini kəsdi.
– Deyəsən, siz çıxan kimi asıb...
Qadın düyünlənmiş yumruqlarını ağzına apardı:
– Ö... ölüb?
– Hələ demək olmaz, baxarıq... İndi süni nəfəs vermək lazımdır. Bilirsiniz, necə eləyirlər? – deyə Vizenhofdan soruşdu.
– Xeyr... Bir az... Lap az...
– Onda bura baxın!
Qoldberqin qollarını geniş açıb, təzədən sinəsinə qatladı, bir-iki dəfə belə elədi. Qoldberqin boğazında xırıltı eşidildi.
– Sağdır! – Qadın qışqırdı.
– Xeyr, ora yığılıb qalmış havadır.
Ravik onun qollarını bir az da hərəkət elətdirdi, sonra Vizenhofa tərəf döndü:
– İndi də siz eləyin, – dedi.
Vizenhof tərəddüdlə meyitin yanında diz çökdü.
– Tez olun! – Ravik hövsələdən çıxdı. – Biləklərindən tutun... Yox, bir az yuxarıdan tutsanız, yaxşıdır.
Vizenhofu tər basdı.
– Bir az bərk eləyin! Ciyərlərdə qalmış havanın hamısı çıxsın.
Sonra mehmanxana sahibəsinə tərəf döndü. Onların başı qarışanda, otaq adamla dolmuşdu. İşarə ilə sahibəni yanına çağırdı, dəhlizə çıxdılar.
– Keçinib, – dedi, – indi elədiyimiz də boş şeydir. Qayda belədir, gərək, eləyəsən. Onu yalnız möcüzə xilas eləyə bilər.
– Bəs neyləyək?
– Həmişə elədiyinizi.
– Təcili yardım? Bu o deməkdir ki, on dəqiqədən sonra polis gələcək.
– Polisə, onsuz da, xəbər verməlisiniz. Qoldberqin sənədi var idi?
– Bəli, yaxşı sənədləri var. Pasportu da, şəxsi vərəqəsi də...
– Bəs Vizenhofun?
– Müvəqqəti icazəsi var. Vizası