b gəlməzdim! Yoxsa, gəlib sənin qapını kəsdirməzdim! Yoxsa, oturub gözləməzdim və sən də gələndə məni qovmazdın! Qovsan da, qayıdacağam! Bilirəm, mənə inanmırsan, ürəyində deyirsən ki, başqa niyyətlə gəlib. Hansı niyyətlə gələ bilərəm? Əgər o biri qəlbimi məhəbbətlə doldura bilsəydi, gəlməzdim, səni də unudardım... Deyirsən ki, sənin yanında dinc həyat axtarıram... Elə deyil, Ravik, mən səndən məhəbbət umuram!
«Sözlərə bax! – Ravik ürəyindən keçirdi. – Çox şirin sözlərdir... Adamın canına yağ kimi yayılır. Ancaq... kömək elə... sevirəm... qayıtdım... səninəm...–bunlar hamısı şirin sözlərdir. Eləcə sözlərdir, vəssalam. İki bədənin vəhşicəsinə bir-birinə qovuşması kimi adicə bir şey üçün gör nə qədər söz var! Bu sözlərdə də nə qədər yalan, uydurma, saxta hisslər, özünüaldatma gizlənib! O da bu ayrılıq gecəsində qaranlıqda dayanıb, həmin şirin sözlər də başından yağış kimi ələnir... Ancaq hamısının da bircə mənası var: ayrılıq, ayrılıq, yenə də ayrılıq! Əgər söhbət bu həddə çatıbsa, deməli, hər şey qurtarıb! Məhəbbət allahının gözlərindən qan damır, onun belə boş sözlərlə arası yoxdur...»
– İndi isə çıx get, Joan!
Joan ayağa durdu:
– Heç getmək istəmirəm... Qoy qalım... Bircə gecəliyə...
Ravik başını buladı:
– Məni nə hesab edirsən, Joan? Mən müqəvva deyiləm!
Joan ona sığındı. Ravik hiss elədi ki, o titrəyir.
– Mənim üçün fərqi yoxdur... Qoy qalım!
Ravik ehtiyatla onu özündən araladı.
– Başqasını aldatmaq üçün nahaq məndən başladın. Onsuz da, onun çəkməyə dərdi çox olacaq.
– Mən indi evə tək qayıda bilmərəm.
– Tək qalmazsan…
– Yox, təkəm… Üç gündür yalqızam… Çıxıb gedib… Parisdə deyil.
– Belə de…e! – Ravik çox sakit danışır və diqqətlə Joanın üzünə baxırdı. – Bircə o xasiyyətin xoşuma gəlir ki, açıq danışırsan! Adam səninlə necə rəftar edəcəyini bilir…
– Mən bundan ötrü gəlməmişəm.
– Özüm bilirəm.
– İstəsəm, heç deməzdim…
– Elədir.
– Mən evə tək qayıtmaq istəmirəm, Ravik!
– Yaxşı, evə qədər ötürərəm.
Joan bir addım geri çəkildi, astadan:
–