ı çağırın.
Qadın etiraz eləmək istədi, ancaq Ravik ona imkan vermədi:
– Düz eləyirsiniz. Sizin yaşda olanda adam hər şeylə maraqlanır. İndi isə sahibkarı çağırın.
Qarı nəsə mızıldadı, ağacı sürüyə-sürüyə gözdən itdi.
– Çox təəssüflər olsun… – Ravik qadına tərəf döndü. – Başqa çıxış yolu yoxdur. Bir az yaxşı çıxmır, ancaq, gərək, indi eləyək. Bəlkə də, indi başa düşmədiniz, ancaq belə lazımdır.
– Başa düşürəm.
Ravik diqqətlə ona baxdı:
– Başa düşürsünüz?
– Bəli.
Sahibkar, əlində kağız, qapını döymədən içəri girdi.
– Çamadanlar haradadır? – Ravik onu qabaqladı.
– Əvvəlcə haqq-hesab… Buyurun, əvvəlcə haqq-hesabı verin.
– Xeyr, əvvəlcə çamadanları gətirin. İndiyə kimi heç kəs haqq-hesabdan boyun qaçırmayıb. Otaq hələlik bizimdir. Gələn dəfə içəri girəndə qapını döyün. Haqq-hesabı da bura verin, deyin ki, çamadanları gətirsinlər.
Kişi acıqlı-acıqlı ona baxdı.
– Qorxmayın, pulunuz çatacaq.
Kişi çıxıb, qapını ardınca çırpdı.
– Pul çamadandadır? – Ravik qadına tərəf döndü.
– Mən… mən… xeyr… Deyəsən, yox…
– Bilmirsiniz haradadır? Cibində? Bəlkə, heç yox idi?
– Pulqabında olurdu.
– O haradadır?
– Orada… – Qadın tərəddüd etdi. – Çox vaxt yastığının altına qoyurdu.
Ravik qalxıb ehtiyatla yastığı meyitqarşıq qaldırdı, qara rəngli dəri pulqabını götürüb qadına verdi.
– Pulları götürün. Nə lazımdır, götürün. Tez olun! Hissə qapılmaq vaxtı deyil, siz yaşamalısınız. Bəs pul nədən ötrüdür? Polis idarəsində kif atmaq üçün?!
O, pəncərədən çölə baxdı. Küçədə bir yük maşının sürücüsü göy-göyərti daşıyan arabaçının üstünə düşmüşdü. Ağır yük maşınını ilə iki at qoşulmuş araba arasındakı fərq, görünür, sürücünü qızışdırmışdı, ağzına gələni deyirdi. Ravik geri döndü:
– Qurtardınız?
– Bəli.
– Pulqabını verin.
Ravik onu yastığının altına soxdu. Hiss etdi ki, pulqabı bayaqkına nisbətən yüngülləşib.
– Götürdüklərinizi çantanıza qoyun.
Qadın dinməz-söyləməz onun dediyini elədi. Ravik haqq-hesab kağızını götürüb nəzərdən keçirdi.
– Burada qalandan heç pul