Məni daha sevmirsən! – dedi. Onun səsində hədə də var idi.
– Bunu öyrənməyə gəlmişdin?
– Hə, həm də buna görə… Təkcə bu deyildi… ancaq bu da var idi!
– Allah eşqinə qurtar, Joan!– Ravik hövsələdən çıxırdı. – Hesab elə ki, mən son sözümü dedim, ürəyimdəkiləri açıb tökdüm.
Joan dinməzcə onun üzünə baxırdı.
– Elə bilirsən, bundan sonra sənin başqası ilə yaşadığına göz yumub, «burada qal!» deyəcəyəm?!
Joan yavaş-yavaş gülümsəməyə başladı. Ancaq bu adi təbəssüm deyildi. Daxilindən süzülən parıltıya oxşayırdı, elə bil, orada məşəl yandırmışdılar və onun alovu yavaş-yavaş gözlərinə qalxırdı…
– Çox sağ ol, Ravik! – dedi. Bir az ara verəndən sonra onun üzünə baxa-baxa soruşdu: – Sən məni unutmayacaqsan?
– Niyə soruşursan?
– Məni gözləyəcəksən? Məni unutmayacaqsan?
– Mənə elə gəlir, bunun çox da qorxusu yoxdur. Təcrübə özü göstərdi…
– Çox sağ ol! – Joan tamam dəyişmişdi.
«Gör nə tez təsəlli tapdı! Niyə də tapmasın?! Elə bilir burada qalmasa da, arzusuna çatdı…»
Joan onu öpdü:
– Belə olacağını bilirdim, – dedi. – Sən başqa cür ola bilməzdin! İndisə gedirəm! Ötürmək lazım deyil, özüm gedərəm!
Qapıya çatanda dayandı.
– Bir də gəlmə, Joan! Heç nəyi də özünə dərd eləmə! Qorxma, sənə heç nə olmaz!
– Yaxşı, gecən xeyrə qalsın, Ravik.
– Xeyrə qarşı, Joan.
Ravik işığı yandırdı. «Sən başqa cür ola bilməzdin!» Üşürgələndi. «Bütün qadınların xəmrəsi gillə qızıldan, yalanla rəzalətdən, riya ilə çılpaq həqiqətdən tutulub!» – deyə ürəyindən keçirdi. Gedib pəncərənin qabağında oturdu. Aşağıdan yenə həzin, yeknəsəq ağlaşma səsi gəlirdi. Ərinə həmişə xəyanət etmiş bir qadın indi onun ölümünə acıyırdı... Bəlkə də, dinləri tələb etdiyi üçün belə ağlayırdı... Ravik təəccübləndi ki, nə yaxşı özünü çox da bədbəxt hiss eləmədi...

XXIII


– Mən yenə qayıtdım, Ravik! – Bu sözləri Ket Heqstrem deyirdi.
O, «Lankaster» mehmanxanasındagı otağında oturmuşdu. Çox arıqlamış, dərisinin altında ət deyilən şey