alıb, xəbərləri oxumağa başladı.
Ravik diqqətlə stolların arasında gəzişən axına baxırdı. İçəridə orkestr Vyana valsları çalırdı. Bir dəstə cavan homoseksualist hay-küylə, bir-birinə naz sata-sata gəlib qonşu stolda oturdu. Lap son dəbdə saqqal buraxmışdılar, əyinlərindəki pencəyin çiyinləri enli, beli isə dar idi.
Bir qız yanında dayanıb, üzünə baxırdı. Çox tanış gəlirdi, ancaq yadına sala bilmirdi. Qız ömrü boyu taleyindən şikayətlənən fahişələrə oxşayırdı...
– Tanımadınız? – deyə o soruşdu.
– Əlbəttə, tanıdım, – deyən Ravik, əslində, onu tanımamışdı. – Necəsiniz?
– Yaxşıyam. Ancaq, deyəsən, tanımadınız.
– Ad yadımda qalmır, amma tanıyıram. Çoxdan görüşməmişik...
– Bəli... Onda Bobonu yaman qorxutdunuz!–Qız gülümsədi.–O vaxt həyatımı xilas etdiniz, indisə tanımırsınız...
Bobo... Həyatımı xilas etdiniz... Mamaça... İndi yadına düşdü.
– Lüsyensiniz, – dedi – Əlbəttə, tanıdım! Onda xəstə idiniz, indisə sağlam adam... Ona görə çaşdım.
Lüsyenin kefi açıldı:
– Doğrudur! Hamısı yadınızda imiş. Mamaçadan alıb göndərdiyiniz yüz franka görə sağ olun.
– Hə, yadıma düşdü... – Madam Buşedən ala bilməyəndə öz cibindən göndərmişdi. – Heyif ki, hamısını ala bilmədim.
– Bəs elədi. Mən ümidimi tamam üzmüşdüm.
–Yaxşı, Lüsyen, mənimlə bir şey içərsiniz?
Qız başını tərpədib çəkinə-çəkinə oturdu:
– Mədən suyu ilə bir qədəh «Çinzano» içərəm.
– İşləriniz necədir, Lüsyen?
– Çox yaxşı!
– Yenə də Bobonun yanında qalırsınız?
– Əlbəttə! Ancaq o, indi tamam dəyişib, yaxşılaşıb.
– Əla!
Soruşmağa özgə heç nə qalmadı. Balaca toxucu qız balaca bir fahişəyə çevrilmişdi. Ravik onu elə buna görə sağaltmışdı. Bobo da müalicəni davam etdirmişdi. Uşaq sarıdan çəkəcəyi qalmamışdı. Fahişə olmaq üçün bir səbəb də bu idi. Hələ yenicə başlayırdı və ondakı uşaq sadəlövhlüyü yaşlı şorgözləri özünə çəkə bilirdi. Elə bil, çox işlənməmiş çini qab idi, şirəsi hələ tökülməmişdi. Lüsyen lap quş kimi duruxa-duruxa içirdi, gözləri ilə kimisə axtarırdı. Kədərli səhnə olsa da, çox