x təəssüflənməyə dəyməzdi. Adicə bir həyat parçası idi, yavaş-yavaş keçib gedirdi...
– Taleyindən razısan, Lüsyen?
Qız başını tərpətdi. Ravik gördü ki, o, doğrudan da, razıdır. Hər şey ona təbii görünür, heç nəyi böyüdüb özünə dərd eləmirdi...
– Təksiniz?.
– Təkəm, Lüsyen.
– Belə bir gecədə?
– Bəli.
Qız ürkək-ürkək ona baxıb gülümsədi:
– Mən boşam, – dedi.
«Mənə nə olub? – Ravik ürəyindən keçirdi. – Nə kökə düşmüşəm ki, hər yetən fahişə mənə məhəbbət sədəqəsi təklif eləyir?!»
– Sən uzaqda olursan, Lüsyen, mənimsə vaxtım azdır.
– Bizə getməyək... Gərək, Bobo bilməsin...
Ravik onun üzünə baxdı:
– Bobonun bundan xəbəri yoxdur?
– Var... Başqalarını bilir. Axı göz qoyur! – Qız gülümsədi. – Lap uşaq kimidir, elə bilir, qazancımı ondan gizlədəcəyəm. Ancaq sizdən pul istəmirəm...
– Bobo ona görə bilməsin?
– Ona görə yox! Görsə, qısqanacaq. Qısqananda da vəhşiyə dönür!
– Hamıya qısqanır?
Lüsyen təəccüblə ona baxdı:
– Xeyr, hamıya qısqanmır. Bilir ki, puldan ötrüdür.
– Qısqanclıq pulsuz olanda baş qaldırır?
– Ona görə yox... Biləndə ki, arada ayrı şey də var...– O, yenə duruxdu.–Biləndə ki, ürəyim...
Qız gözlərini yerə dikdi. Ravik onun stolun üstündə özünə yer tapa bilməyən əllərindən yapışdı:
– Lüsyen, – dedi, – çox sağ ol ki, gəlib görüşdün. Çox sağ ol ki, mənimlə getmək istəyirsən! Sən qəşəng qızsan, məmnuniyyətlə aparardım. Ancaq nə vaxtsa təşrih elədiyim qadınla yata bilmərəm... Məni başa düşürsənmi, Lüsyen?!
Qız qara, uzun kirpiklərini qaldırıb, tələsik başını tərpətdi:
– Bəli, – deyib ayağa durdu. – Onda gedim...
– Hələlik, Lüsyen, salamat qal. Özünü gözlə, bir də xəstələnmə...
– Yaxşı...
Ravik kağıza nəsə yazıb ona verdi:
– Yoxundursa, bundan al, – dedi, – ən yaxşı dərmandır. Pulun hamısını da Bobaya vermə!
Qız gülümsəyib başını tərpətdi. O da, Ravik də bilirdi ki, hamısını verəcək. Lüsyen adamların arasında gözdən itənə kimi Ravik onun arxasınca baxdı, sonra işarə ilə xidmətçini çağırdı. Göy şlyapalı qadın yenə yolunu onun yanından