vermisiniz?
– Bilmirəm. Deyəsən, verib.
– Burada iki həftə üçün hesablanıb. Hesabı verdi… – Ravik bir anlığa tərəddüd etdi. Nədənsə, ölmüş adamı cənab Raçinski adlandırmaq ona qəribə gəldi. – Pulu vaxtlı-vaxtında verirdi?
– Bəli, həmişə. Tez-tez deyirdi ki, belə vəziyyətdə pulu vaxtında vermək lazımdır.
– Bu sahibkarın əclaflığına baxın! Bilmirsiniz, axırıncı haqq-hesab kağızı haradadır?
Qapı döyüldü. Ravik təbəssümünü gizlədə bilmədi. Növbətçi çamadanları gətirdi. Kişi də onun dalınca gəldi.
– Hamısı budur? – Ravik qadına baxdı.
– Bəli.
– Əlbətt, budur! – kişi donquldandı. – Bəs nə bilirdiniz?
Ravik balaca çamadını götürdü.
– Açarınız var? Açarlar harada olurdu.
– Şkafda, pencəyin cibində.
Ravik şkafı açdı. Bomboş idi.
– Bəs hanı? – Ravik kişidən soruşdu. Kişi xidmətçiyə tərəf döndü:
– Hanı?
– Pencək məndədir… – xidmətçi kəkələdi.
– Niyə?
– Təmizləməyə, ütüləməyə vermişdi.
– Bunlar daha ona lazım deyil.
– Tez ol, get gətir, oğru əclaf! – kişi çəmkirdi.
Xidmətçi ona qıyqacı nəzər salıb, çıxdı, az keçməmiş, pencəyi gətirdi. Ravik əvvəlcə pencəyi, sonra da şalvarı silkələdi. Şalvarın cibində nəsə cingildədi. Bir anlığa tərəddüd elədi. Əlini ölmüş adamın cibinə salmaq ona birtəhər göründü. Elə bil, şalvar da ölmüşdü. Qəribə idi, bu, haradan ağlına gəldi? Paltar paltardır…
Açarları çıxarıb çamadanı açdı. Lap üstdə parusin bir qovluq var idi.
– Budur? – deyə qadından soruşdu.
O, başını tərpətdi. Ravik haqq-hesab kağızını o dəqiqə tapdı. Pul verilmişdi. Kağızı kişiyə göstərib dedi:
– Bir həftəni artıq hesablamısınız.
– Eləmi? – Kişi barıt kimi açıldı. – Bəs bu dava-dalaş? Bəs bu yaramazlıq? Bəs bu qədər həyəcan, qorxu? Bunlar heç nədir, eləmi? Ürəyim ağzıma gəlib, buna pul düşmür? Bayaq özünüz dediniz, müştərilər qaçacaq! Ziyanı xeyrindən çox olur! Bəs çarpayı? Otağı dezinfeksiya eləmək lazım deyil? Bəs murdarlanmış yorğan-döşək üzləri?
– Yorğan-döşək üzləri haqq-hesabda var. Hələ burada iyirmi beş frank da var, guya, dünənki yeməyin