r Haake onu tanıyıbsa... Yanından keçən xidmətçini saxladı:
– Bu «Perno»nu mənim üçün bayıra apararsınız? Artırmada oturmaq istəyirəm, ora sərindir.
Xidmətçi tərəddüd elədi:
– Pulunu burada versəniz, yaxşı olar. Ora başqası baxır. Sonra mən özüm gətirərəm...
Ravik başını bulayıb, pul çıxardı:
– Yaxşı, bunu burada içərəm, bayırda ayrısını sifariş verərəm. Onda qarışıq düşməz.
– Oldu, müsyö! Təşəkkür edirəm, müsyö!
Ravik tələsmədən qədəhini boşaltdı. Bilirdi ki, Haake hamısına qulaq asır. Ravik danışanda yeməyinə ara vermişdi, indi isə təzədən başladı... Ravik də bir xeyli sakitcə oturub qaldı. Əgər, doğrudan da, Haake onu tanımışdısa, onda bircə yolu qalırdı: özünü elə göstərsin ki, guya, onu tanımayıb və artırmadan izləsin.
Bir az sonra durub, tələsmədən bayıra çıxdı. Demək olar ki, bütün stollar tutulmuşdu. Ravik dayanıb gözlədi, stol boşalan kimi keçib oturdu. Buradan Haakenin stolunun yarısı görünürdü. Onun özünü isə görə bilmirdi... Ancaq, gərək, qalxdığını biləydi, tez dalınca çıxaydı. Bir qədəh «Perno» gətirdib, pulunu da əvvəlcədən verdi ki, istədiyi anda dura bilsin...

– Ravik!–Lap yanında adını çəkdilər. Elə diksindi ki, deyərdin, kimsə ona qəfil zərbə endirdi. Joan idi...
Gözünü döyə-döyə Joanın üzünə baxırdı.
– Ravik! – O, yenə təkrar elədi. – Daha məni tanımırsan?
– Niyə tanımıram?! – Onun gözləri Haakenin stolunda idi. Dərindən nəfəs aldı. Hələ vaxt var idi. – Joan! – O, güclə danışırdı. – Sən hara, buralar hara?
– Bu, nə sualdır? Hər gün «Fuke»yə gəlməyən adam olar?
– Təksən?
– Təkəm.
Gördü ki, Joan hələ də ayaq üstədir, özü isə oturub. Tez ayağa durdu. İndi Haakenin stolunu görə bilirdi.
– Mənim ayrı işim var, Joan...– Bu sözləri onun üzünə baxmadan, tələsə-tələsə dedi. – Nə olduğunu deyə bilmərəm. Ancaq sənlik iş deyil, getməyin məsləhətdir.
– Getməyəcəyəm,–Joan oturdu,–baxım, görüm, o, necə qadındır.
– Hansı qadın?–Ravik heç nə anlamadı.
– Gözlədiyin...
– Qadın deyil.
– Bəs nədir?
Joanın üzünə baxdı, dinmədi.
– Məni heç