n haqqıdır. – Ravik qadına tərəf döndü, – dünən burda bir şey yemisiniz?
– Xeyr. Bəlkə, nə deyir, verək? Bilirsiniz… İstəyirəm tez qurtaraq…
«Tez qurtaraq! – Ravik ürəyindən keçirdi. – Bəs sonrası? Sonra yenə o sükut… meyit! O sükutun qulaqbatırıcı uğultusu… İyrənc də olsa, belə yaxşıdır». Stolun üstündəki karandaşı götürüb hesablamağa başladı. Qurtaran kimi kağızı kişiyə uzatdı.
– Razısınız?
Kişi tez yekun rəqəminə baxdı:
– Mən hələ ağlımı itirməmişəm.
– Razısınız? – Ravik bir də soruşdu.
– Siz kimsiniz axı? Nə borcunuza qalıb?
– Qardaşıyam. Hə, razısınız?
– On faizə də əlavə xidmətlər, vergi üçün artırın. Yoxsa razı deyiləm.
– Olsun! – Ravik haqq-hesaba əlavə elədi, qadına dedi: – İki yüz doxsan iki frank verəcəksiniz.
Qadın üç dənə yüz franklıq çıxarıb kişiyə verdi. Kişi pulu götürüb getmək istədi:
– Saat altıya kimi otağı boşaldın. Yoxsa bir günün də pulunu verməli olacaqsınız.
– Səkkiz frankı qaytarın! – Ravik tez dilləndi.
– Bəs qapıçı?
– Onu da, başqa çaypullarını da özümüz verərik.
Kişi donquldana-donquldana səkkiz frankı stolun üstünə qoydu.
– Sales etrangers (2) – deyə mızıldanıb çıxdı.
– Fransada bəzi mehmanxana sahibləri onları dolandıran əcnəbilərə nifrət etməklə öyünürlər, – deyən Ravik birdən çaypulu gözləyən xidmətçini gördü. – Götür, – dedi.
Xidmətçi əvvəlcə pula baxdı. Sonra:
– Mersi, müsyö! – deyib çıxdı.
– İndi polis gəlib baxacaq, sonra aparmaq olar, – deyə Ravik qadına baxdı. Qadın səssiz-səmirsiz bir küncdə, çamadanlarla yavaş-yavaş pəncərədən süzülən qaranlığın arasında oturmuşdu. – Adam öləndə matah olur, diri vaxtı heç kəs qədrini bilmir. – O, yenə qadına baxdı. – Aşağı getmək istəmirsiniz? Oralarda oturmağa boş yer olar.
Qadın başını buladı.
– Mən də gedirəm. Polislə işi yoluna qoymaq üçün bir dostum gələsidir. Doktor Veber… Onu aşağıda gözləyərik.
– Xeyr, mən burada qalmaq istəyirəm.
– Nəyə qalırsınız? Onsuz da heç nə eləyə bilməyəcəksiniz.
– Bilmirəm… O… İndicə aparacaqlar… Mən tez-tez… O, mənimlə xoşbəxt