tanımaq istəmirsən! – Joan şikayətləndi.– Qovursan! Özün də həyəcanlısan. Bilirəm, kimisə gözləyirsən... Qoy görüm, kimdir...
«Qəhvə içməyi də beş dəqiqə çəkər, – Ravik ürəyindən keçirdi. – Ya da on, on beş dəqiqə... Sonra da bir siqaret çəkəcək. Yəqin, siqaret çəkər...»
Gərək, o vaxta qədər Joanı birtəhər başından eləyəydi.
– Yaxşı, – dedi, – öz işindir! Ancaq get, başqa stolda otur.
Joan cavab vermədi. Gözləri parıldadı, rəngi tutuldu.
– Qadın gözləmirəm... Lənət şeytana, lap tutaq ki, qadın gözləyirəm, bundan sənə nə? Gülünc olma, Joan, özün bir aktyorla kefdəsən, məni də başqasına qısqanırsan.
Joan dinmədi. Gözlərini Ravik baxan səmtə çevirdi, onun kimə baxdığını müəyyənləşdirmək istədi.
– Qurtar, Joan!
– O da özünə başqasını tapıb?
Ravik nə fikirləşdisə, birdən oturdu. Haake onun artırmaya çıxacağını eşitmişdi və əgər, doğrudan da, tanımışdısa, onun artırmada oturduğunu bilmək üçün mütləq gəlməli idi... Elə isə qadınla oturmağı yaxşı idi, daha təbii görünərdi.
– Yaxşı, – dedi, – qal! O dediklərinin də hamısı boş şeydir. Bir azdan durub gedəcəyəm. Məni taksiyə qədər ötürərsən, ancaq səni aparmayacağam, razısan?
– Niyə belə müəmmalısan?
– Müəmmalı deyiləm. Burada bir kişi var, çoxdandır onu görmürdüm. İndi onun harada yaşadığını öyrənmək istəyirəm, vəssalam...
– Qadın deyil?
– Yox, kişidir... Özgə heç nə deyə bilmərəm. – Xidmətçi onlara yaxınlaşdı.– Nə içəcəksən?– deyə Ravik soruşdu.
– Kalvados.
– Bir qədəh kalvados gətirin!
Xidmətçi ayağını sürüyə-sürüyə getdi.
– Özün içmirsən?
– Yox, mən bunu içirəm.
– Heç bilirsən, hərdən sənə necə nifrət edirəm?
– Olan şeydir!–Ravik Haakenin stoluna baxdı. «Şüşəyə bax,–deyə ürəyindən keçirdi,–titrəyir, elə bil, harayasa axıb gedir... Küçə də, stollar da, adamlar da bu tutqun şüşənin içindəki bulanıq meyvə şirəsində üzürlər...»
– Sən buz kimi soyuqsan, xudpəsəndsən!
– Joan, bunu başqa vaxt ayırd edərik...
Xidmətçi qədəhi gətirib onun qabağına qoyanda Joan susdu. Ravik o dəqiqə kalvadosun pulunu