u verdi.
– Məni bu günə salan sən oldun!–Joan, sanki onu döyüşə çağırırdı.
– Bilirəm...–Bircə anlığa Haakenin qənd götürən koppuş əlini gördü.
– Sən! Təkcə sən oldun! Heç vaxt məni sevmədin, məhəbbətimlə oynadın, elə ki gördün vurulmuşam, saya salmadın!
– Düz deyirsən...–Ravik onun üzünə baxmadan təkrar elədi. – Hər şey sonradan dəyişdi.
– Hə, sonra... sonra... hər şey bir-birinə qarışdı. Onda da gec idi... Sən, sənsən günahkar!
– Bilirəm...
– Mənimlə bu cür danışma! – Hirsindən Joanın rəngi avazıdı. – Heç mənə qulaq da asmırsan!
– Asıram...–Ravik onun üzünə baxdı. Danışmaq lazım idi, nəsə demək lazım idi. Nə olursa olsun, fərqi yox idi...
– Aktyorunla sözə gəlmisən?
– Hə!
– Keçib gedər...
Qapı tərəfdən mavi tüstü qalxırdı. Xidmətçi yenə qəhvə süzdü. Haake, deyəsən, tələsmirdi.
– İstəsəm, «yox» deyərdim. İstəsəm, deyərdim ki, təsadüfən buradan keçirdim. Ancaq təsadüf deyil, səni axtarırdım. Daha onun yanında qalmaq istəmirəm.
– Hamının başına gələn işdir. Belə də olmalıydı...
– Qorxuram ondan! Hədələyir, deyir ki, güllə ilə vuracaq.
– Nə?–Ravik, sanki, yuxudan ayıldı.–Nə dedin?
– Deyir ki, səni vuracağam...
– Kimi?–Ravikin fikri ayrı yerdə idi, ona görə də gec başa düşdü.–Belə de..e.. Sən də inanırsan?
– Yaman tez özündən çıxandır.
– Boş şeydir... Öldürən adam heç vaxt elə deməz! O da ola aktyor...
«Mən niyə belə danışıram?–Ravik ürəyindən keçirdi.– Bu, nə deməkdir? Mən burada neyləyirəm? Bu, kimin səsidir? Bu, kimin sifətidir? Qulaqlarım niyə güyüldəyir? Bunun mənə nə dəxli?»
– Bunları mənə niyə deyirsən?
– Onunla üzülüşmək istəyirəm! İstəyirəm, sənin yanına qayıdım...
«Əgər taksiyə minsə, gecikəcəyəm, taksi tapmağım xeyli çəkəcək, – Ravik ürəyindən keçirdi. – O da yerindən tərpənənə kimi gec olacaq!»
Ayağa durdu:
– Gözlə, indicə qayıdıram,–dedi.
– Neyləmək istəyirsən?
Cavab vermədi. Tez səkinin o biri tərəfinə keçdi, taksi saxlatdı:
– Bu on frankı götürün, – dedi,–məni bir-iki dəqiqə gözləyə bilərsiniz? İçəridə işim var.
Sürücü