olaydı.. Ya da Bulon meşəsində...» – Ravik ürəyindən keçirdi.
– Bu xanımların çörək pulu məhəbbətdən çıxır, – dedi.
Haake onların arxasınca baxdı:
– Pis deyillər. Zənnimcə, sizin başınız belə şeylərdən yaxşı çıxmalıdır,–deyib Haake yenə konyak sifariş verdi. – İcazə verin, sizi də qonaq eləyim.
– Təşəkkür edirəm. «Perno» içəcəyəm.
– Deyilənə görə, burada yaxşı yerlər var, adam görəndə ağlı başından çıxır. –Haakenin gözləri parıldadı. O vaxt gestaponun zirzəmisindəki gur işıqda da beləcə parıldamışdı...
«İndi onları yada salmaq lazım deyil, – Ravik ürəyindən keçirdi. – İndi olmaz!»
– Heç birində olmamısınız?
– Bir neçəsində olmuşam. Əlbəttə, tanışlıq məqsədilə getmişəm. Bu xalq hara yuvarlanır? Çox güman ki, mən hələ yaxşılarında olmamışam. Əlbəttə, ehtiyat elədim, adam elə yerlərdə tez ilişər.
Ravik başını tərpətdi:
– O sarıdan narahat olmağa dəyməz. Burada elə yerlər var ki, ora turist ayağı dəymir.
– Eləsini tanıyırsınız?
– Əlbəttə, lap ürəyiniz istəyən kimi.
Haake ikinci konyakı da içdi. Lap arxayınlaşdı. Almaniyadakı əngəllər burada yox idi. Ravik gördü ki, o heç nədən şübhələnmir və dedi:
– Elə mən özüm də bu gün bir az əylənmək istəyirdim.
– Doğrudan?
– Bəli. Hərdən eləyirəm... Adam bacardığı qədər çox görüb-götürməlidir.
– Düzdür! Çox düzdür!
Haake onu bircə anlığa donuq nəzərlərlə süzdü. «Sərxoş eləmək lazımdır,–deyə Ravik ürəyindən keçirdi.–Başqa cür alınmasa, sərxoş eləyib qaranlıq yerə çəkmək lazımdır!»
Haakenin üzündəki ifadə dəyişdi. Sərxoş deyil, sadəcə olaraq, fikrə gedibmiş...
– Heyif!–nəhayət dilləndi.–Mən də gedərdim!
Ravik dinmədi. Onu hürkütmək olmazdı.
– Bu gün Berlinə qayıtmalıyam, – deyə Haake saatına baxdı.–Saat yarım vaxtım qalıb.
Ravik halını pozmadı. «Mən də gedərəm, – ürəyindən keçirdi.–Yəqin, hansı mehmanxanayasa düşüb... Evdə qalmaz... Onunla otağına gedərəm, içəridəcə işini bitirərəm...»
– İki tanış gələsidir, onları gözləyirəm. – Haake sözünə davam etdi.–İndi gəlirlər. Onlar da mənimlə gedirlər.