. Çamandanları vağzala qoymuşam. Buradan birbaş ora gedəcəyik.
«Əldən çıxdı!–Ravik ürəyindən keçirdi. Niyə tapançanı götürmədim? Mən axmaq niyə elə bildim ki, onda yanılmış olaram? İndi küçəyə çıxan kimi vurardım, qaçıb metroda gizlənərdim...»
– Heyif!–Haake yenə təəssüfləndi. – Ancaq eybi yoxdur, bəlkə, gələn dəfə getdik. İki həftədən sonra yenə buradayam.
Ravik dərindən nəfəs aldı:
– Olsun,–dedi.
– Harada yaşayırsınız? Gələn dəfə zəng vurardım.
– «Prins de Qall» mehmanxanasında. Elə bu küçədədir.
Haake cib dəftərçəsini çıxarıb, ünvanı yazdı. Ravik dəftərçənin yumşaq dəridən düzəldilmiş zərif üz qabığına baxdı. Nazik qələmi də qızıldan idi. «Görəsən orada nə yazılıb?–deyə ürəyindən keçirdi.–Yəqin, kimisə işgəncəyə, ölümə aparan xəbərlərdir...»
Haake cib dəftərçəsini yerinə qoydu.
– İndicə söhbət elədiyiniz də qəşəng idi,–dedi.
Ravik bir anlığa çaşdı:
– Onu deyirsiniz? Bəli, çox qəşəngdir.
– Aktrisadır?
– Ona oxşar şeydir.
– Yaxından tanıyırsınız?
– Bəli, yaxın tanışımdır.
Haake dalğın halda harasa baxdı.
– Burada ən çətin şey belə bir qəşəng qadınla tanış olmaqdır. Vaxt çox az olur, elə bir təsadüf də düşmür.
– Düzələn işdir.
– Doğrudan? Özünüzün marağınız yoxdur?
– Nəyə?
Haake sıxıla-sıxıla gülümsədi:
– Məsələn, indicə söhbət elədiyiniz qadına...
– Zərrə qədər də...
– Lənət şeytana, pis olmazdı. Fransızdır?
– Deyəsən, italyandır. Hələ başqa millətdən də qarışığı var.
Haake irişdi:
– Pis deyil. Bizdə beləsi olmur. Buraya da, necə deyərlər, başqa adla gəlirsən...
– Başqa adla gəlirsiniz?
Haake bir anlığa duruxdu, sonra gülümsədi:
– Aydındır! Əlbəttə, yaxşı adamlar üçün öz adım var. Ancaq başqaları üçün tamam ayrı adamam. Yeri gəlmişkən, yaxşı yadıma düşdü, qaçqınlarla heç bir əlaqəniz yoxdur?
– Çox az,–Ravik ehtiyatla cavab verdi.
– Heyif! Bizə bu cür məlumatlar çox lazımdır. Hətta əvəzində pul da veririk.–Haake əlini qaldırdı.–Məlum şeydir ki, sizin əlaqəniz olmaz. Ancaq yenə də ən adi məlumat belə...
Ravik hiss etdi ki, Haake