x imiş.
– Hə,–deyə Ravik inamsız səslə dilləndi.
Morozov onun üzünə baxdı:
– Sən o qədər də axmaq deyilsən ki, qətl üstündə, ya da ona cəhd elədiyinə görə məhkəməyə düşəsən.
Ravik cavab vermədi.
– Ravik!–Morozov əlindəki şüşəni acıqla stolun üstünə qoydu.–Xəyalpərvər olma!
– Xəyalpərvər deyiləm. Niyə başa düşmürsən, ürəyimə damıb ki, onu əldən qaçırtdım. İkicə saat əvvəl görsəydim, gizli bir yerə çəkərdim, ya da başqa cür eləyərdim...
Morozov qədəhlərə araq süzdü:
– Bunu iç, araqdır... Ona yenə rast gələcəksən.
– Bəlkə də, gəlmədim.
– Tapacaqsan! O özü gələcək. Elə qarmaq atmamısan ki, düşməyə. Nuş olsun!
Ravik də içdi.
– Gərək, vağzala gedib onun qatara mindiyini öz gözümlə görəydim.
– Bəs necə?! Hələ güllə də ataydın! Ən azı iyirmi il katorqa alardın. Belə ağıllı ideyalardan yenə varındır?
– Var! Heç olmasa, onun qatara mindiyinə baxardım.
– O da səni görəydi və hər şey də bitəydi!
– Gərək, hansı mehmanxanaya düşdüyünü soruşaydım.
– Soruşaydın da, şübhəyə salaydın da! – Morozov qədəhləri yenə doldurdu. – Qulaq as, Ravik, indi sənə elə gəlir ki, düz eləməmisən. Bu fikri başından çıxar getsin! Əgər bacarmırsansa, nəyisə vur, dağıt. Elə şey deyirəm ki, həcmcə iri, qiymətcə ucuz olsun. Zənnimcə, «İnternasional»ın «Palma zalı»nı dağıtsan, bəsindir.
– Xeyri olmayacaq...
– Onda danış! Yorulana qədər danış! Danış ki, yüngülləşəsən, sakitləşəsən. Rus deyilsən, yoxsa bunun xeyrini başa düşərdin.
Ravik başını qaldırdı:
– Boris, – dedi, – bilirəm, siçovulu öldürmək lazımdır ki, qayıdıb səni dişləməsin. Ancaq mən bu haqda danışa bilmərəm. Onun əvəzinə fikirləşərəm. Fikirləşərəm ki, bir də rast gələndə, necə eləyim. Təşrihə hazırlaşan kimi hazırlaşacağam. Bacardığım qədər yaxşı hazırlaşacağam. Məşq edəcəyəm. Hələ on dörd gün vaxtım var. Belə yaxşıdır. Çox yaxşı oldu. Özümü sakit aparmağa öyrəşərəm. Sən düz deyirsən. Sakitləşib fikrini cəmləmək üçün danışmaq lazımdır. Bunu düşünməklə də eləmək olar. Soyuqqanlılıqla düşünürsən, nifrətin daha da artır. Onu