olmadı… Mən tez-tez çıxıb gedirdim… İndi qalacağam! – Qadın bu sözləri çox sakit, inamla dedi.
– Onun bundan xəbəri olmayacaq.
– Ona görə qalmıram…
– Yaxşı, onda, gərək, bir şey içəsiniz. Lazımdır… – Ravik cavab gözləməyib zəngi basdı. Xidmətçi, elə bil, qapının ağzında hazır dayanmışdı, o dəqiqə içəri girdi.
– İri qədəhlərdə iki konyak gətirin.
– Buraya?
– Bəs haraya? Əlbəttə, buraya.
– Baş üstə, müsyö.
Xidmətçi bir şüşə «Kurvuaze» konyakı və iki qədəh gətirdi. Qorxa-qorxa küncə, qaranlıqda işlıdayan çarpayıya tərəf baxdı.
– İşığı yandırım? – deyə soruşdu.
– Xeyr. Şüşə də qalsın.
Xidmətçi məcməyini stolun üsütünə qoyub, ikinci dəfə gözucu çarpayıya baxdı, o dəqiqə də çıxıb getdi. Ravik şüşəni götürüb qədəhləri doldurdu.
– İçin, – dedi, – kömək eləyəcək.
– Elə bilirdi, qadın içmək istəməyəcək, o da başlayacaq dilə tutmağa. Ancaq qadın tərəddüd eləmədən qədəhi başına çəkdi.
– Onun çamadanlarında sizə lazım olan şey var?
– Xeyr.
– Elə şey ki saxlamaq istəyirsiniz? Lazımınız olar. Bəlkə, bir də baxasınız?
– Xeyr, heç nə yoxdur. Dəqiq bilirəm.
– Balaca çamadanda da?
– Bəlkə də, var. Bilmirəm…
Ravik çamadanı götürdü, onu pəncərənin yanındakı stolun üstünə qoyub açdı. Bir-iki şüşə, alt paltarı, qeyd dəftərçələri, bir qutu yağlı boya, fırça, bir də kitab… İkinci gözdə parusin qovluq və nazik kağıza bükülmüş pul vardı. Ravik kağızı işığa tutdu.
– Yüz dollardır, – dedi, – götürün. Xeyli dolanmaq olar. Çamadanı da qoyaq sizin şeylərin yanına. O, sizin də ola bilər.
– Təşəkkür edirəm.
– Ola bilsin ki, indi bütün bunlar sizə iyrənc görünür. Ancaq belə lazımdır. İlk günlər üçün sizə lazımdır.
– İyrənc görünmür. Ancaq mən bunları təkbaşına eləyə bilməzdim.
Ravik qədəhləri doldurdu.
– Bunu da için.
Qadın bu dəfə yavaş-yavaş içdi.
– İndi bir az yaxşı oldu?
Qadın onun üzünə baxdı:
– Nə yaxşı oldu, nə də pis. Heç fərq eləmədi.
O, qaranlıqdan güclə seçilirdi. Hərdən küçədəki reklamların qırmızı işığı gah üzünə, gah da əllərinə düşürdü.
– Nə qədər ki