, şölələri də kül rəngli sifətində titrəyirdi. Yeganə həyat işartısı təkcə bu sifətdə qalmışdı, o da, sanki, bu işartının süzülə-süzülə gedib saçlara ilişdiyi üçün fəryad qoparırdı...
Cərrahiyyə stoluna uzadılmış gənc qadın çox qəşəng idi. Hətta indiki bayğınlıq da bu ucaboylu, şax qamətli qızın zərif sifətinin gözəlliyini poza bilməmişdi, deyərdin, tanrı onu yalnız məhəbbət və zinət üçün xəlq eləyib...
Qanaxma, demək olar ki, dayanmışdı.
– Uşaqlığı açmısınız? – Ravik Dürandan soruşdu.
– Bəli.
– Sonra?
Düran cavab vermədi. Ravik başını qaldıranda gördü ki, Düran gözlərini döyə-döyə onun üzünə baxır.
– Aydındır. Tibb bacıları hələlik bizə lazım deyil. Üç həkim bəs eləyər.
Düran onun sözlərini başı ilə təsdiqlədi. Tibb bacıları da, assistent də geri çəkildilər.
– Nə olmuşdu?–Onlar uzaqlaşan kimi Ravik bir də soruşdu.
– Özünüz ki görürsünüz.
– Xeyr!
Ravik nə olduğunu görürdü, ancaq istəyirdi ki, Veberin yanında Düran özü etiraf eləsin. Bu daha etibarlı olardı.
– Hamiləliyin üçüncü ayı... Qanaxma... Məçbur olub cəngəldən istifadə elədim. Deyəsən, iç tərəfdən zədələndi.
– Sonra? – Ravik Düranın üzünə baxdı. Orada zəif bir hikkə düyünlənmişdi: «Ömrü boyu mənə nifrət edəcək,–deyə Ravik ürəyindən keçirdi. – Çünki Veber hamısını eşidir».
– Uşaqlıq deşilib,–Düran dilləndi.
– Çəngəllə?
– Əlbəttə,–Düran duruxdu.–Özgə nə ilə deşmək olar?
Qanaxma tamam dayanmışdı. Ravik dinmədən müayinəni davam etdirdi. Sonra dikəldi:
– Deşmisiniz,–dedi,–ancaq xəbəriniz olmayıb. Bir bağırsaq ilməsi həmin deşikdən içəri keçib. Nə olduğunu başa düşməmisiniz. Elə bilmisiniz, döl pərdəsidir, qaşımısınız, zədələnib... Elədir?
Düranı tər basdı. Üzünə çəkdiyi tənzifin altından saqqalı tərpəndi, elə bil, ağzına güclə sığışan bir şey çeynəyirdi.
– Ola bilər...
– Çoxdan başlamısınız?
– Siz gələnə kimi hamısı bir yerdə qırx beş dəqiqə çəkmişdi.
– Qan içəri axıb. Nazik bağırsaq zədələnib. Sepsis təhlükəsi çoxdur. Təcili olaraq bağırsağı tikmək, uşaqlığı isə kəsib götürmək