Gözəldir...
– Doğrudan?
– Bəli, gözəldir, hələ bir az da o yana... Üz-gözündə həyat qaynayır.
– Ola bilsin...
Ket Ravikə qıyqacı bir nəzər salıb, kövrək təbəssümlə gülümsədi. Belə təbəssümün sonu çox vaxt göz yaşları olurdu...
– Mənə bir qədəh də araq süzün, Ravik. Onu da içim, gedək...
Ravik duranda hiss elədi ki, Joan ona baxır. Ketin qoluna girdi. Bu heç lazım deyildi, Ket özü gedə bilirdi. Ançaq Ravikə elə gəldi ki, bunu görməyi Joana təsir eləməz...
Onlar «Lankaster» mehmanxanasına çatanda Ket dedi:
– Mənə bir yaxşılıq da edərsiniz, Ravik?
– Əlbəttə! Bacardığım qədər...
– Mənimlə Manfor balına gedərsiniz?
– Bu, nə olan şeydir? Birinci dəfədir eşidirəm.
Ket kresloya oturdu. Kreslo çox böyük idi, onu daha da arıq göstərirdi, lap Çin rəqqasəsinə oxşayırdı. Qaşları çatılmışdı.
– Manfor balı Parisin yüksək cəmiyyəti üçün yay mövsümünün ən böyük hadisəsi hesab olunur. Gələn cümə günü Lüiz Manforun evində başlayıb, bağında qurtaracaq. Bu da sizə heç nə demir?
– Heçcə nə...
– Mənimlə gedərsiniz?
– Məni ora buraxarlar?
– Dəvətnamə taparam.
Ravik onun üzünə baxdı:
– Çox vacibdir, Ket?
– Mən getmək istəyirəm... Ancaq tək yox...
– Mən olmasam, tək gedərdiniz?
– Bəli. Əvvəlcə getdiyim adamların heç biri ilə gedə bilmərəm. Daha dözə bilmirəm. Bilirsiniz niyə?
– Bəli...
– Bu, mənim Parisdə ən gözəl, həm də axırıncı bayramım olacaq. Son dörd ildə həmişə getmişəm. İndi sözünüz nədir?
Ravik Ketin nə üçün onunla getmək istədiyini bilirdi. Bilirdi ki, özünü inamlı hiss edir. Ona görə də «yox» deyə bilməzdi...
– Gedərəm, Ket. Mənə xüsusi dəvətnamə də lazım deyil. Zənnimcə, tək gəlməyəcəyinizi desəniz, kifayət eləyər.
– Elədir. Təşəkkür edirəm, Ravik! Bu saat Sofi Manfora zəng edərəm.
Ravik durdu:
– Onda cümə günü gəlib götürərəm. Nə geyəcəksiniz?
Ket gözlərini qaldırıb onu süzdü. Gur işıq onun başına yapıxmış saçlarında bərq vururdu. «Lap kərtənkələ başına oxşayır...–Ravik ürəyindən keçirdi –Ölümqabağı yetkinliyin bu cür zərif, soyuq, amansız