z gözəlliyi heç sağlamlığın özünə də qismət olmur...»
– İndiyəçən ürəyimdən keçənlərin biri də elə bu idi...– Ket azacıq tərəddüddən sonra dilləndi. – Maskarad balıdır. Ravik, XIV Lüdovikin saray bağında keçiriləcək...
– Allah, sən saxla!–Ravik təzədən oturdu.
Keti gülmək tutdu. Bu gülüş saf, məsum uşaq gülüşü idi.
– Yaxşı konyakım var, Ravik, içirsiniz?
Ravik başını buladı:
– Gör camaat nələr fikirləşib tapır!
– Hər il buna bənzər müsamirələr düzəldilir.
– Bu, o deməkdir ki, mən də...
– Hər şey mənim boynuma...–Ket tələsik onun sözünü kəsdi.–Siz narahat olmayın, kostyumu özüm taparam. Sadə olacaq... Heç geyib yoxlamaq da lazım deyil... Təkcə ölçünüzü deyin.
– Deyəsən, ürəyim konyak istədi.
Ket şüşəni ona uzatdı:
– Ancaq «yox» deməyin, Ravik!
Konyak süzüb içdi. «On iki gün!–Ravik ürəyindən keçirdi. – On iki gündən sonra Haake Parisə gələcək... Bu on iki günü birtəhər dözməliyəm. On iki gün!»
İndi həyatı təkcə bu on iki gündən ibarət idi, ondan başqa heç nə haqda düşünə bilmirdi. Bu on iki günün arxasından dərin bir uçurum ağzını geniş açıb əsnəyirdi... Bu on iki günü necə keçirməyin heç bir fərqi yox idi... Geyim balı... Müəmmalarla dolu həmin on iki gündə bundan da gülməli bir şey ola bilərdimi?
– Oldu, Ket!
Qayıdanda yolunu Düranın xəstəxanasından saldı. Sarışın qadın yatırdı. Alnında tər damcıları düyünlənmişdi.
Üzünün rəngi yerinə gəlmiş, dodaqları azacıq aralanmışdı.
– Hərarəti neçədir? – Tibb bacısından soruşdu.
– 37,8.
– Pis deyil.
Tər basmış sifətə tərəf əyildi. Qadının zəif nəfəsi üzünə vurdu. Bu nəfəsdən daha efir iyi gəlmirdi. Saf bir nəfəs idi, kəklikotu qoxusu verirdi. Kəklikotu! Nəyisə xatırladı... Şvartsvaldakı Alp çəmənliyi... Tövşüyə-tövşüyə, nəfəsi tutula-tutula qaçır, aşağıdan dalınca düşmüş adamların qışqırtısı eşidilir, kəklikotu iyi adamı lap məst edirdi... Qəribə idi, hər şey yaddan çıxır, qoxu isə burunda qalır. Kəklikotu! Onun qoxusu iyirmi ildən sonra da xatirələrin qurumuş qaysağını qoparacaq, Şvartsvalda qaçdığı