səma boylanır və buludlar, çaylar, uzaq keçmişlər, çiçəklənən, solan güllər, acılı-şirinli həyat təcrübəsi də həmin səmada əks olunurdu...
– Sən məni sevirsən, Ravik?! – Bu sözlər həm sual idi, həm də cavabı...
– Hə... Ancaq səndən uzaq gəzmək üçün əlimdən gələni edirəm...
Ravik bu sözləri elə yavaşdan dedi ki, elə bil, heç birinə dəxli yox idi. Joan ona fikir vermədi:
– Heç cür təsəvvür edə bilmirəm ki, biz nə vaxtsa ayrılacağıq. Müvəqqəti ayrılıq ola bilər, ancaq həmişəlik ayrıla bilmərik. Heç vaxt ömürlük ayrılmarıq...–Joan özü öz dediyindən üşürkələndi.–«Heç vaxt» dəhşətli sözdür, Ravik! Təsəvvür edə bilmirəm ki, biz heç vaxt bir yerdə ola bilməyəcəyik...
Ravik cavab vermədi.
– Qoy burada qalım, Ravik,–Joan sözünə davam elədi.– Heç geri qayıtmaq istəmirəm... Heç vaxt!
– İndi də qayıtmasan, sabah qayıdacaqsan... Özün ki bilirsən...
– Sənin yanına gələndə nə vaxtsa ora qayıdacağımı təsəvvür edə bilmirəm.
– Fərqi yoxdur, gedəcəksən... Özün də bilirsən...
Zamanın axınında yenə boşluq yaranmışdı. Yenə o balaca, işıqlı otaq... Yenə sevdiyi adam... Yenə o möcüzə... Həmin adam lap yaxında idi, əlini uzatsa, çatardı... Ancaq bu yaxınlığın özündə elə bir uzaqlıq var idi ki, əli heç cür çatmırdı...
Ravik qədəhi yerə qoydu:
– Bilirsən ki, yenə çıxıb gedəcəksən. Ya sabah, ya birisi gün, ya da haçansa...
Joan başını aşağı saldı:
– Elədir...
– Özün də bilirsən, bir də gəlsən, yenə də çıxıb gedəcəksən...
– Elədir...–Joan başını qaldırdı. Gözündən yaş sel kimi axırdı.–Bu, nə deməkdir, Ravik? Niyə belə oldu?
– Özüm də bilmirəm,–deyən Ravikin üzünə xəfif bir təbəssüm qondu.–Məhəbbət bəzən adama qüssə gətirir... Düz demirəm?
– Yox! Joan onun üzünə baxdı.–Bizə nə olub, Ravik?
Ravik çiyinlərini çəkdi:
– Mən özüm də bilmirəm, Joan. Bəlkə də, ona görədir ki, göydən asıla qalmışıq. Əvvəllər çox şey var idi: inam, söykənəcək, aydın məqsəd... Məhəbbət səni qəfil silkələyəndə etibarlı dayaq kimi onlardan tutub dururdun. İndisə heç nəyimiz qalmayıb... Uzaqbaşı, bir