gedib, ölüm isə qalıb…
– Bu mehmanxanada qalacaqsınız? Çox güman ki, qalmazsınız?
– Xeyr.
– Buralarda tanışınız var?
– Xeyr, heç kəsim yoxdur.
– Başqa mehmanxana yeri bilmirsiniz? Orada qalardınız…
– Xeyr.
– Yaxında balaca bir mehmanxana var, özü də buna oxşayır. Təmiz, sakit… Orada yer tapmaq olar. «Milan» mehmanxanasıdır…
– O mehmanxana qalmaq olmaz? Orada… Siz qalan mehmanxanada?
– «İnternasional»da?
– Bəli… Mən… ora… Onu heç olmasa, bir az tanıyıram. Tamam yad olmaqdansa, bu yaxşıdır…
– Ora qadın üçün yaxşı deyil. – «Bircə bu çatmırdı! – Ravik ürəyindən keçirdi. – Mənimlə bir mehmanxanada… Yox, mən qulluqçu deyiləm. Sonra da… Bəlkə, elə bilir, ona borcum var? Hə, belə də olur…» – Məsləhət görmürəm! – Bu sözlər istədiyindən kəskin alındı. – Ən yaxşısı «Milan»dır. Xoşunuza gəlməsə, dəyişərsiniz.
Qadın onun üzünə baxdı. Ravikə elə gəldi ki, nə fikirləşdiyini o duydu, ona görə də xəcalət çəkdi. Ancaq belə yaxşıdır. Sonralar rahat olmaq üçün bir anlıq xəcalətin eybi yoxdur.
– Yaxşı, – qadın razılaşdı, – düz deyirsiniz.
Ravik çamadanları düşürtdürüb taksiyə qoydu. «Milan»a bir-iki dəqiqəlik yol idi. Ravik bir otaq alıb, qadınla yuxarı qalxdı. İkinci mərtəbədə divarlarına qızılgüllü kağız çəkilmiş otaqdır. İçəridə bir çarpayı, şkaf, stol və iki stul qoyulmuşdu.
– Bəs eləyər? – Ravik soruşdu.
– Bəli, çox yaxşıdır.
Ravik qızılgüllü kağızlara baxdı. Bunlar adamı lap vahiməyə salırdı.
– Deyəsən, həmişə işıqlı olur. İşıqlı, təmiz…
– Elədir…
Çamadanları gətirdilər.
– Bax belə… İndi hər şey qaydasınca oldu.
– Bəli, təşəkkür edirəm… Çox sağ olun!
Qadın çarpayıda oturdu. Rəngi avazımışdı.
– Yatmaq lazımdır. Yata biləcəksiniz?
– Çalışaram.
Ravik cibindən uzunsov alümin qutu çıxartdı, silkələyib bir-iki həb götürdü.
– Yuxu dərmanıdır. Bir stəkan su ilə içərsiniz. İndi içirsiniz?
– Xeyr, sonra içərəm.
– Yaxşı, mən gedirəm. Sabahda, birisi gündə dəyərəm. Çalışın ki, tez yatasınız. Bu da dəfnetmə bürosunun ünvanı, lazım olar. Ancaq ora getməyin.