divar kağızının üstündə başqa bir dünyaya açılan pəncərəyə oxşayırdı.
– Heç olmasa, qızıl suyuna çəkilmiş çərçivələri olsaydı, götürərdim. Ancaq bu kökdə... Deyəsən, mənə qalan axırda bu zirzibil olaçaq! Əcəb günə düşdüm! Bu da yaxşılığın...
– İnanmıram ki, bunlar sizə lazım olsun.
– Bəs neçə olacaq?
– Rozenfeld pulu tapıb verəcək.
– Haradan tapacaq?–Qadın birdən Ravikə baxdı, üzünün rəngi dəyişdi.–Bunlar bir şeyə dəyər? Bəzən belələri çox qiymətə minir.–O dəqiqə hiss olundu ki, beynində nəyisə götür-qoy edir.–İstəsəm, son ayın əvəzinə birini götürərəm. Hansını məsləhət görürsünüz? Çarpayının üstündəki böyüyü?
– Heç birini. Rozenfeldin özünü gözləyin. Mən əminəm ki, pul tapacaq.
– Mənsə inanmıram. Mən mehmanxana sahibiyəm, gözləyə bilmərəm.
– Elə isə bu qədər vaxtı niyə gözləmisiniz? Yoxsa elə şey eləməzdiniz?
– Ağzımı açmağa qoyurdu? Elə dillər tökürdü ki! Özünüz ki belələrini yaxşı tanıyırsınız...
Qəflətən Rozenfeld qapıda göründü. Balaca, sakit bir adam idi. Qadına ağzını açmağa imkan vermədi, çibindən pul çıxarıb dedi:
– Buyurun, bu da mənim haqq-hesabım. Lütfən, qəbz verin.
Qadın heyrətlə çeklərə, şəkillərə və sonra yenə pula baxdı. Nəsə demək istədi, ancaq səsi çıxmadı. Axırda birtəhər:
– Bu, çoxdur,–dedi.
– Bilirəm. Artığını indi qaytara bilərsiniz?
– Qaytararam, ançaq üstümdə yoxdur. Kassa aşağıdadır, xırdalayaram.
O, elə getdi ki, deyərdin, kimsə xətrinə bərk dəyib. Rozenfeld Ravikə baxdı.
– Bağışlayın!–Ravik üzr istədi...–Məni zorla çəkib gətirdi. Nəyə gətirdiyini heç bilmirdim. Şəkillərin qiymətini öyrənmək istəyirdi.
– Dediniz?
– Xeyr.
– Yaxşı eləmisiniz...–Rozenfeld Raviki qəribə bir təbəssümlə süzdü.
– Belə şəkilləri buradan asmaq olar?–Ravik təəccübləndi.–Sığorta elətdirmisiniz?
– Xeyr. Şəkli kim oğurlayar?! Təsadüfən, iyirmi ildə bir dəfə muzeydən oğurlayarlar, ya yox...
– Otaq yana bilər.
Rozenfeld çiyinlərini çəkdi:
– Bəzən risqə getmək lazımdır. Sığorta elətdirməyə pulum çatmaz.
Ravik Van-Qoqa baxdı. Ən azı bir milyon