n frank qiyməti var idi. Rozenfeld onun baxışlarını tutdu.
– Nə fikirləşdiyinizi bilirəm,–dedi,–belə şəkilləri olanın onları sığorta elətdirməyə pulu da olmalıdır. Ancaq yoxumdur. Məni dolandıran bu şəkillərdir, yavaş-yavaş satıram. Ancaq ürəksiz satıram...
Portretin altındakı stolun üstündə spirt lampası, bir qutu qəhvə, çörək, yağ, balaca kağız torbaları vardı. Otaq da balaca və kasıb idi. Ancaq divarlardan dünyanın gözəlliyi gülürdü.
– Başa düşürəm...–Ravik dilləndi.
– Elə bilirdim, çatdıracağam. Qatara da, gəmiyə də bilet almışam. Hər şeyə çatdı, təkcə bu üç ayın pulunu verə bilmədim. Əməlli-başlı çörək də yemirdim, ancaq yenə çatmadı. Viza almaq çox çəkdi. Bu axşam Moneni satmalı oldum. Veteyl mənzərəsi idi. Elə bilirdim, onu da özümlə apara biləcəyəm.
– Onsuz da, harada olsa satmalı deyildiniz?
– Elədir... Ancaq dollara satardım, ikiqat artığına düşərdi.
– Amerikaya gedirsiniz?
Rozenfeld başını tərpətdi:
– Buradan uzaqlaşmaq vaxtı çatıb.
Ravik sualediçi nəzərlərlə onun üzünə baxdı.
– Kor yapalaq da gedir, – Rozenfeld əlavə etdi.
– Kor yapalaq kimdir?
– Tanımırsınız? Markus Mayeri deyirəm. Onun adını kor yapalaq qoymuşuq. İy bilir, qaçmaq vaxtı gələndə duyur.
– Mayer? Hərdənbir «katakomba»da piano çalan dazbaş kişi deyil?
– Odur. Praqa hadisəsindən sonra adı kor yapalaq qaldı.
–Yaxşı addır.
–Həmişə iy bilib, Hitler hakimiyyətə gəlməmişdən iki ay qabaq Almaniyadan çıxıb. Vyanada da nasistləri üç ay qabaqlayıb. Almanlar Praqaya girməmişdən ay yarım qabaq da oradan qaçıb. Hər şeyi onun dediyi ilə ölçürəm. Həmişə! İy bilir... Elə ona görə də şəkilləri qoruya bilmişəm. Almaniyadan çıxanda pul götürə bilmədim, markanı buraxmırdılar. Milyon yarım pul qoymuşdum. İstədim hamısını nəqd geri alam, ancaq nasistlər gəldi, çatdıra bilmədim. Mayer ağıllı tərpəndi, bir hissəsini aradan çıxara bildi. Mənimsə əsəblərim dözmədi, yarımçıq buraxdım. İndi Amerikaya gedir, mən də ona qoşuluram. Heyif Monedən...
– Eybi yoxdur, onun pulundan qalanı götürərsiniz.