yarısını çıxmışdı, ançaq nə fikirləşdisə, geri qayıtdı. Nə qədər yavaş getsə də, lift ondan tez çatardı...
Bu da Parisin oyuncaq liftləri! Təkadamlıq kameraya oxşayır, cırıldayır, guruldayır, üstüaçıq, yanı açıq, təkcə ayağının altında bir parça dəmir... Lampanın biri də yanmır, xətlər birləşəndə gözərir, o biri isə... Bu da axırıncı mərtəbə! Tor qapını açıb çıxdı, zəngi basdı...
Qapını Joan açdı. Ravik diqqətlə onu süzdü: qan ləkəsi yox idi, rəngi də özündə... Heç nə yox idi...
– Nə olub? Haradadır?–deyə soruşdu.
– Nə yaxşı gəldin, Ravik!
– Haradadır? Neyləmisən?
Joan geri çəkildi, Ravik içəri girdi, otağa göz gəzdirdi: heç kəs yox idi.
– Hardadır? Yataq otağında?
– Kim?–Joan təəccübləndi.
– Yataq otağında adam var? Kim var orada?
– Heç kim. Niyə soruşursan? – Ravik diqqətlə onun üzünə baxdı. – Burada ayrısı olsa, səni çağırardım?
Ravik gözlərini hələ də ondan çəkməmişdi. Heç nə olmamışdı, sağ-salamatca dayanıb gülümsəyirdi.
– Bu, nə oyundur?
Joan təbəssümlə:
– Ravik!–dedi.
Elə bil, başına bir qazan qaynar su töküldü: Joan elə bilirdi ki, o qısqanır və bundan ləzzət alırdı! İçində alətlər olan balaca əl çantası birdən-birə elə ağırlaşdı ki! Sanki, pudluq daş idi... Onu stullardan birinin üstünə qoydu:
– Sən lap ifritə imişsən!–dedi.
– Nə? Nə dedin?

– İfritəsən!–Ravik təkrar elədi.–Mən də eşşəyəm ki, sənə inandım!
Çantanı götürüb qapıya tərəf döndü. Joan o dəqiqə onun qabağını kəsdi:
– Neyləyirsən? Getmə! Məni tək qoyma! Tək qalsam, neyləyərəm?!
– Yalançısan! Miskin bir yalançı! Yalan danış, eybi yoxdur, ancaq bu cür ucuz yalan adamı iyrəndirir... Belə zarafat olmaz!
Joan darta-darta onu qapıdan araladı:
– Bir yan-yörənə bax! Görmürsən, nəsə olub?! Görmürsən, necə özündən çıxıbmış? Qorxuram, yenə qayıdar. Sən onu tanımırsan...
Stullardan biri yanı üstə çevrilmişdi. Yerdə bir lampa və şüşə qırıqları vardı.
– Otaqda gəzəndə ayaqqabı gey ki, şüşə qırığı batmasın! Bu da sənə yeganə məsləhətim...
Şüşə qırıqlarının arasında bir şəkil vardı.