istəməyəndə də dayandırsınlar? Gecə hər şey gözəl olur, məhəbbət aşıb-daşır, sabah açılan kimi...
Ravik üzünə baxan kimi səsini kəsdi.
– Bilirdim, belə olacaq,–Ravik astadan dilləndi.–Bilirdim ki, sən bundan istifadə etməyə çalışacaqsan. Belə şeylər sənə çox yaraşır. Onda bilirdin ki, axırıncı dəfədir, gərək, bunu eləməyəydin! Onda özün gəldin və olanlar da ona görə oldu ki, axırıncı dəfə idi... Yaxşı da oldu, ayrılıq gecəsində bir-birimizdən doyduq və həmin gecə də xoş xatirəyə döndü... Ancaq sən başqa yol seçdin, alverçi kimi ondan istifadə eləyib, alçaq niyyətini həyata keçirmək, bircə anın içində bircə dəfə olan müqəddəs bir şeyi eybəcər eyş-işrətə çevirmək istədin. Görəndə ki, mən yaxınlıq vermirəm, bu iyrənc hiyləyə əl atdın və indi deyilənləri təzədən çeynəmək lazım gəlir. O sözləri ki, adam bir də deməyə utanır...
– Mən...
– Bilirdin,–Ravik ona aman vermədi.–Yenə yalan danışma! Sənin onda dediklərini təkrar eləmək istəmirəm. Mən hələ elə şeyləri bacarmıram! İkimiz də bilirdik... Dedin ki, bir də gəlməyəcəksən...
– Gəlmədim də.
Ravik diqqətlə onun üzünə baxdı. Yavaş-yavaş özünü ələ alırdı:
– Razıyam... Ancaq zəng elədin.
– Ona görə zəng elədim ki, qorxurdum.
– İlahi, həyasızlığın dərəcəsinə bax! Yaxşı, mən təslim!
Joan gülümsəməyə başladı:
– Mən də, Ravik! Görmürsən, yeganə məqsədim səni burada saxlamaqdır?
– Mənim də yeganə məqsədim getməkdir.
Joan hələ də gülümsəyirdi:
– Niyə?
Ravikə elə gəldi ki, daha taqəti qalmayıb. Joan, sadəcə olaraq, onu başa düşmək istəmirdi. Niyəsini ona izah eləməyə başlasa, Allah bilir, nə vaxt, harada qurtaracaqdı...
– Ona görə ki, bu iyrənc bir əxlaqsızlıqdır!–nəhayət, dilləndi.–Sən bunu başa düşməzsən.
– Başa düşürəm,–deyə Joan astadan təkrar etdi.–Bəlkə də, elədir. Ancaq niyə bir həftə bundan qabaq elə idi, indi belə?
– Onda da belə idi.
Joan dinməyib, xeyli onu süzdü, sonra:
– Məni maraqlandırmır, nə ad qoyursan, qoy,–dedi.
İndi də Ravik susurdu. Hiss edirdi ki, inandıra bilməyəcək.
– Ravik!–Joan ona