ə yox...
Joan onu bir anlığa diqqətlə süzdü. Üzündə ani bir qığılcım oynadı:
– Sən sevə bilməzsən, – dedi. – Sən heç vaxt özünü sevdiyinə təslim etməzsən!
–Sən isə həmişə elə edirsən! Ona görə də həmişə kimsə xilas edir...
– Mənimlə ciddi danışa bilərsən?
– Ciddi sözümdür!
– Əgər məni xilas eləyən varsa, onda canımı səndən niyə qurtara bilmirəm?
– Qorxma, qurtaracaqsan!
– Boşla, Ravik! Özün də bilirsən ki, bunlar başqa-başqa şeylərdir. Əgər canımı qurtara bilsəydim, dalınca belə düşməzdim. Başqalarını tez unutdum, səni isə bacarmadım... Axı niyə?
Ravik konyakdan bir qurtum da aldı:
– Bəlkə də, ona görə ki, məni tamamilə öz toruna sala bilmədin!
Joan əvvəlcə duruxdu, sonra başını buladı:
– Mən hamını, sən fikirləşdiyin kimi, tora sala bilməmişəm. Çoxu heç yaxın gəlməyib. Ancaq hamısını unutdum getdi... Düzdür, bir az kədərləndim, ancaq yenə də unutdum.
– Məni də unudacaqsan.
– Yox, səninlə bacarmıram... Yox, heç vaxt!
– Adam bəzən inanmaq istəmir ki, o, çox şeyi unuda bilər. Bu həm müqəddəs bir alqışdır, həm də dəhşətli bir qarğış...
– Sən yenə də bizim axırımızın niyə belə olduğunu demədin.
– Bu, elə şeydir ki, nə qədər danışsaq da, bir-birimizi başa sala bilməyəcəyik. Danışdıqca da zibili çıxacaq. Elə şeylər var ki, onu izah eləmək olmur! Elələri də var ki, başa düşülmür. Allaha şükür ki, bizim aramızda, az da olsa, cəngəllik qalıb... Yaxşı, mən getdim.
Joan tez ayağa durdu:
– Məni tək qoymaq istəyirsən?
– Mənimlə yatmaq istəyirsən? – Joan onun üzünə baxdı, dinmədi. – Güman eləmirəm... – Ravik əlavə etdi.
– Bunu niyə soruşursan?
– Kefimi bir az açmaq üçün... Get yat, hava işıqlaşır. İndi yas qurmaq vaxtı deyil.
– Qalmaq istəmirsən?

– Yox! Daha gəlməyəcəyəm də!
Joan çox sakit idi:
– Heç vaxt?
– Heç vaxt! Sən də gəlməyəcəksən!
Joan asta-asta başını tərpətdi, sonra şəklə işarə etdi:
— Buna görə?
– Yox.
– Səni başa düşə bilmirəm. Ancaq biz...
– Yox! – Ravik tez onun sözünü kəsdi. – O da olmaz! Deyirsən, dost olaq? Sel aparmış gül