bağçasının yerində balaca bir bostan əkək? Yox, bacarmarıq... Bizə heç olmaz! Ortada adi bir fırıldaq iş olsaydı, bəlkə də, sən deyən kimi düzələrdi... Ancaq onun da axırı yoxdur.. Məhəbbəti dostluq ilə ləkələmək olmaz! Ayrılıq ayrılıqdır!
– Niyə məhz indi?
– Düz deyirsən, gərək, çoxdan olaydı. Mən İsveçrədən qayıdanda... Ancaq heç kim hər şeyi əvvəlcədən bilmir. Bəzən də özü bilmək istəmir. Onda... – Ravik nədənsə sözünü axıra çatdırmadı.
– Onda nə?– Joan onun kəsmişdi, sanki, nəyisə başa düşməmişdi və mütləq başa düşmək istəyirdi. Rəngi saralmışdı, gözləri parıldayırdı.
– Bizi bu günə qoyan nə oldu, Ravik? – deyə pıçıldadı.
Joanın saçları arxasındakı alaqaranlıq dəhliz, sanki, yol idi və bu şaxtadan bütün vədlər əriyib yox olurdu. Bu şaxta neçə-neçə nəslin göz yaşı, neçə-neçə təzə yaranan ümid şəbnəmi ilə sulanmışdı…
– Məhəbbət… – dedi.
– Məhəbbət?
– Məhəbbət… Elə ona görə də hər şey bitdi!
Qapını arxasınca çəkdi. Bu da lift. Düyməni basdı. Ancaq onun sürünə-sürünə gəlməsini gözləmədi, qorxdu ki, Joan dalınca gələr. Yürüyə-yürüyə pilləkənləri düşdü. Yuxarıdan səs gəlmədiyinə çox təəccübləndi. İki mərtəbə düşəndən sonra dayandı, ətrafı dinşədi. Səs-səmir yox idi. Heç kim də gəlmirdi…

Taksi hələ də evin qabağında gözləyirdi. Ravik onu büsbütün unutmuşdu. Sürücü başını bulayıb bic-bic güldü.
– Nə qədər verəsiyəm? – Ravik soruşdu.
– On yeddi frank yarım.
Ravik pulu verdi.
– Qayıtmırsınız? – Sürücü təəccübləndi.
– Qayıdıram. Ancaq piyada gedəcəyəm.
– Çox uzaq olar, müsyö.
– Bilirəm.
– Onda məni nahaq yerə gözlətdiniz, heç nədən də on bir frank ziyana düşdünüz.
– Eybi yoxdur.
Sürücü üst dodağına yapışıb saralmış siqaret kötüyünü yandırmaq istədi:
– Deyəsən, orada qalmağınıza dəyər, – dedi.
– Hələ bir az da artıq…
Xiyabanlar səhərin ayazında büzüşmüşdü. Hava isinsə də, səhər soyuğu duyulurdu. Yasəmənlərin, oturacaqların üstünə bozumtul toz qonmuşdu… Bu skamyalardan birinin üstündə üzünə «Pari suar» qəzeti sərmiş kişi yatmışdı– Ravik o yağışlı