tərəf getdi. Restoran çoxdan bağlanmışdı, heç kəs də yox idi. Bir anlığa duruxdu, sonra taksi saxlatdırıb, «Şəhrizad»a sürdürdü.
Morozov qapının ağzında dayanıb sualedici nəzərlərlə ona baxırdı.
– Bir şey yoxdur, – deyə Ravik onu qabaqladı.
– Bilirdim. Axı bu gün heç gözləmirdin də.
–Yox, bu gün zəng vurmalı idi. On dörd gün keçib...
– Bir günün eybi yoxdur. Bütün vaxtı «Prins de Qall»-da olmusan?
– Hə, dünən səhərdən indiyə kimi.
– Sabah zəng vuracaq. Ola bilsin, bu gün işi var imiş, ya da oradan bir gün gec çıxıb.
– Sabah tezdən təşrihim var.
– Tezdən zəng eləməz.
Ravik heç nə demədi, yenicə dayanan taksiyə baxdı. Restoranın ağ smokinq geymiş muzdlu rəqqası, onun dalınca da rəngi saralmış qabandiş bir qadın düşdü. Morozov qapını açdı. «Şanel» ətri küçəni başına götürdü. Qadın ayağını yüngülcə çəkirdi. Kişi də taksinin pulunu verib, tənbəl-tənbəl onun arxasınca getdi. Qadın qapınıı ağzında kişini gözlədi. Fənərin işığında gözləri yaşıl rəngə çalırdı. Bəbəkləri elə balaca idi ki, ləkəyə oxşayırdı...
Morozov geri qayıdanda:
– İnanmıram, bu vaxt zəng vurmaz, – dedi.
Ravik dinmədi.
– Açarı versən, səkkizdə çıxan kimi ora gedərəm, sən qayıdanadək gözləyərəm.
– Sən yatmalısan axı.
– Boş-boş danışma! Lazım gəlsə, sənin yerində yataram. Bilirəm, zəng vuran olmayacaq, ancaq gedirəm ki, nigaran qalmayasan.
– Saat on birə kimi təşrihim var.
– Yaxşı, açarı ver. İstəmirəm, fikirli olasan, qadının uşaqlığını mədəsinə calayasan, o da doqquz aydan sonra uşaq qusa. Açar yanındadır?
– Hə, götür...
Morozov açarı alıb cibinə qoydu. Sonra bir qutu nanəli həb çıxarıb Ravikə uzatdı. Ravik başını buladı. Morozov həblərdən bir-ikisini götürüb ağzına atdı. həblər saqqalının arasında gözdən itdi, sanki, dümağ quşlar meşəyə girdi...
– Adamın yuxusunu qaçırır, – dedi.
– Heç ömründə məxmər üzlü mebel qoyulmuş otaqda oturub bütün günü kimisə gözləmisən? – Ravik soruşdu.
– Ondan da çox! Sən gözləməmisən?
– Mən də. Ancaq beləsini gözləməmişəm.
– Oxumaq üçün bir şey