, orada da belə yaşamaq olar.
– Bəlkə də, elə elədim, – Ravik təzədən qıza tərəf əyildi.
– Düz demirəm, Ejeni? – Veber əl çəkmədi. Tibb bacısı ona baxdı:
– Müsyö Ravik bunu heç vaxt eləməyəcək, – deyə soyuq tərzdə dilləndi.
– Doktor Ravik, Ejeni, – Veber onun səhvini düzəltdi. – O, Almaniyada böyük bir xəstəxananın baş cərrahı olub. Məndən də böyük adam imiş.
– Burada isə… – tibb bacısı eynəyini düzəltdi.
– Yaxşı, yaxşı, bilirik. Burada hökumət xarici diplomlara inanmır. Axmaqlıqdır! Bəs haradan bilirsiniz ki, o, mənzil tutmayacaq?
– Müsyö Ravik gələcəyi olmayan adamdır, heç vaxt özünə ev qurmayacaq.
– Necə? – Veber lap çaşdı. – Nə danışırsınız?
– Müsyö Ravik üçün dünyada müqəddəs heç nə yoxdur. Ona görə…
– Tamamilə düzdür! – Ravik başını çarpayıdan qaldırmadan dilləndi.
– Özü belə deyib? – Veber diqqətlə qızı baxdı.
– İnanmırsınız, özündən soruşun, doktor Veber.
Ravik dikəldi:
– Lap orta xala vurdunuz, Ejeni! Ancaq bu gün kimin üçün dünyada müqəddəs heç nə qalmayıbsa, sabah hər şey təzədən onun üçün müqəddəsləşəcək, ülviləşəcək, hətta allahın soxulcanı da yaşadan, onu hərdənbir yer üzünə çıxmağa məcbur eləyən adicə həyat həvəsinə də səcdə edəcək. Elə bilməyin ki, nəyəsə işarə vururam, Ejeni!
– Siz mənə işarə vura bilməzsiniz, çünki əqidəniz yoxdur. – Ejeni əsəbi halda ağ xalatının yaxasını düzəltdi. – Allaha çox şükür ki, mənim əqidəm var.
Ravik paltosunu götürdü.
– Əqidə adamın gözünü tez tutur. Ona görə də bütün dinlər çox qana bais olub. – O, kinayə ilə güldü: – Dözüm də şübhənin qızıdır, Ejeni. Gəlin görək hansımız hansımıza daha çox nifrət edirik? Əqidəli sizmi, yoxsa əqidəsiz, miskin mənmi? Əlbəttə, əqidəli siz!
Veber güldü:
– Payınızı aldınız, Ejeni?! Cavab qaytarmayın, yoxsa lap betərini eşidərsiniz!
– Mənim qadınlıq ləyaqətim…
– Yaxşı, yaxşı, – Veber onun sözünü kəsdi. – Öz əqidənizdə qalın. Elə yaxşıdır. İndisə mən getməliyəm, qəbul otağında işim var. Gəlin, Ravik. Hələlik, Ejeni.
– Hələlik, doktor Veber.
– Hələlik, tibb bacısı