istəyirsən, üstüaçıq sür, istəyirsən də bağlı. Ancaq pəncərələri həmişə açıq qoy. Örtülü maşında güllə atası olsan, arxa pəncərəni açıq qoy, güllə çölə çıxsın, heç yeri deşməsin. İki həftəliyə götürmüşəm. O dəqiqə də qaraja salma. Qoy həmişə maşın çox olan ucqar bir küçədə qalsın, havası dəyişsin. İndi «Lankaster» mehmanxanası ilə üzbəüz Berri küçəsindədir.
– Yaxşı, – deyə Ravik açarı alıb telefonun yanına qoydu.
– Bu da onun sənədləri. Ancaq sənə sürücü vəsiqəsi tapa bilmədim. Çox adama ağız açmaq istəmədim...
– Lazım deyil. Antibdə olanda onsuz sürürdüm, – deyə Ravik sənədləri də açarın yanına qoydu.
– Maşının yerini də bu axşam dəyiş, – deyə Morozov əlavə etdi.
«Melodramdır! – Ravik ürəyindən keçirdi. – Özü də çox pis melodramdır!»
– Dəyişərəm, çox sağ ol, Boris.
– Mən də səninlə gedərdim...
– Lazım deyil, belə işi tək görərlər.
– Elədir. Boş yerə risqə getmə, imkanı da əldən buraxma. İşini bitir, vəssalam.
Ravik gülümsədi:
– Bunları mənə yüz dəfə demisən, Boris!
– Deməyin ziyanı yoxdur. Vay o günə ki, həlledici anda başına səfeh bir fikir gəlsin. 1915-ci ildə Moskvada Volkovskinin başına elə bir iş gəlmişdi. Birdən-birə şərəf hissi baş qaldırmışdı. Hərdən ovçular da belə insaflı olur. Guya, adamı soyuqqanlıqla öldürmək olmaz və buna oxşar şeylər... Axırda əclafın biri onu güllə ilə vurdu. Siqaretin çatar?
– Hələ artıq da qalar. Burada istədiyin şeyi telefonla sifariş vermək olur.
– «Şəhrizad»da olmasam, mehmanxanaya gəl, məni oyat.
– Onsuz da gələcəyəm. Oldu, ya olmadı...
– Yaxşı, salamat qal, Ravik.
– Xoş getdin.
Ravik qapını onun arxasınca bağladı. Otağa qəflətən dərin bir sükut çökdü. Gəlib divanın bir güncündə oturdu, divarlara baxdı. Mavi zolaqlı divar kağızı çəkilmişdi... Bu ikicə gündə onlara illər uzunu yaşadığı mehmanxananın divarlarından yaxşı bələd olmuşdu. Güzgünü də, boz rəngli velür xalı çəkilmiş döşəməni də, pəncərədəki qara ləkəni də, çarpayının da, stolun da cizgilərini, kreslonun üstündəki örtükləri də yaxşı tanıyırdı,