Ejeni, – Ravik də sağollaşdı.
Ejeni, Veber çevrilib tərs-tərs ona baxandan sonra ağızucu dilləndi:
– Hələlik…
Veberin qəbul otağı ağzına kimi qədimi, qızıl haşiyəli, kövrək mebellə dolu idi. Yazı stolunun üzərindən evi ilə bağının şəkli asılmışdı. Divarın yanında enli, müasir dəbli divan-taxt qoyulmuşdu. Gecələr burada qalmalı olanda Veber onun üstündə yatırdı. Xəstəxana onunku idi.
– Nə içəcəksiniz Ravik? Konyak, yoxsa «Dübene»?
– Olsa, qəhvə içərdim.
– Əlbəttə, var. – Veber elektrik qəhvədanı yazı stolunun üstünə qoyub, çəngələni taxdı. Sonra Ravikə tərəf döndü: – Günortadan sonra mənim əvəzimə «Oziris»ə gedə bilərsiniz?
– Sözsüz.
– Çətin olmaz ki?
– Zərrə qədər… Onsuz da boşam.
– Lap yaxşı, bir də durub oraya getmərəm. Əvəzində bir az bağda işləyərəm. Faşondan xahiş edərdim, ancaq məzuniyyətdədir.
– Nahaq yerə! Həmişə mən getməmişəm?
– Elədir, ancaq…
– İndi «ancaq» yoxdur. Xüsusilə mənim kimisi üçün…
– Bəli, lap axmaqlıqdır! Belə qızıl əlləri olan adamın işləməyə ixtiyarı yoxdur, onun-bunun əvəzinə cərrahlıq eləyir, üzə çıxa bilmir!
– Lazım deyil, Veber. Bu, köhnə söhbətdir. Almaniyadan qaçan bütün həkimlərin vəziyyəti belədir.
– Hər halda, çox gülüncdür. Siz Düranın əvəzinə ən çətin təşrihləri eləyirsiniz, o da ad qazanır.
– Özü eləməkdənsə, bu, yaxşıdır.
– Gərək, mən də danışmayam. Axı, mənim əvəzimə də eləyirsiniz. Ancaq mən qadın həkimiyəm, cərrah deyiləm.
Qəhvədan fışıldamağa başladı. Veber onu söndürdü, şkafdan iki fincan götürüb qəhvə süzdü.
– Bircə şeyi başa düşmürəm, Ravik, – dedi, – siz bu miskin «İnternasional»da nə tapmısınız ki, oradan çıxa bilmirsiniz? Niyə Bulon meşəsi tərəfdəki təzə evlərdən birində mənzil tutmursunuz? Haradan olsa, bir-iki ucuz mebel tapa bilərsiniz. Heç olmasa bilərsiniz, nəyinizsə var.
– Bəli, bilərdim, nəyim var…
– Bəs onda niyə eləmirsiniz?
Ravik qəhvədən bir qurtum içdi. Çox acı və tünd idi.
– Veber, – dedi, – siz zəmanəmizin xəstəliyinə ən yaxşı misalsınız. «Aydın düşünmək» xəstəliyini deyirəm.