Antibə get. Orada olmusan, heç kəs səndən pasport istəməyəcək. Mən də burada Veberlə, Rolanda ilə əlaqə saxlayaram, polisin səni şahid kimi dindirmək istədiyini öyrənərəm.
Ravik başını buladı:
– Yaxşısı budur, heç yerindən tərpənməyəsən, özünü elə göstərəsən ki, guya, heç nə olmayıb.
– Yox, bu dəfə elə yaramaz.
Ravik yenə Morozovun üzünə baxdı:
– Heç yerə qaçan deyiləm, buradaca qalacağam. Bu da həmin işin bir tərəfidir. Başa düşmürsən?
Morozov onun sualını cavabsız buraxdı.
– Əvvəlcə sən o qəbzi yandır,–dedi.
Ravik qəbzi cibindən çıxarıb külqabında yandırdı. Morozov mis külqabını götürüb narın külü pəncərədən çölə sovurdu.
– Bu da belə... Özgə nəyi qalıb?
– Pulu.
– Baxım.
Çekləri diqqətlə yoxladı. Heç bir işarə yox idi.
– Bunu istifadə eləmək olar. Neyləmək istəyirsən?
– Qaçqınların fonduna keçirə bilərəm. Öz adımı yazmaram.
– Sabah onları dəyişdir, ancaq iki həftədən sonra göndər.
– Yaxşı.
Ravik pulu qaytarıb cibinə qoydu. Onu qatlayanda birdən-yadına düşdü ki, bu əli ilə indicə çörək yeyirdi. Oğrun-oğrun əllərinə baxdı. Gör səhər-səhər ağlına nələr gəlmişdi! Qara çörəkdən bir dilim də götürdü.
Morozov soruşdu:
– Yeməyə hara gedəcəyik?
– Hara olursa olsun.
Morozov onun üzünə baxdı. Ravik gülümsədi. Birinci dəfə idi ki, gülümsəyirdi...
– Boris,–dedi,–mənə elə baxma! Elə bil, tibb bacısı xəstəsini infarkt vuracağından qorxur... Mən elə bir heyvanı öldürmüşəm ki, o, buna min qat layiq idi. Həyatımda çox günahsız adam qırmışam, əvəzində də, medal almışam, ancaq heç birini üzbəüz döyüşdə öldürməmişəm, əksinə, sinə-sinə gözləmişəm, xəbərləri olmayıb, arxadan vurmuşam. Onda müharibə idi və bu da mənim şərəfli vəzifəm hesab olunurdu. Lakin məni indi bircə şey yandırdı ki, öldürməmişdən qabaq hər şeyi üzünə oxuya bilmədim. Heç bilirsən bunu necə istəyirdim?! Hər halda, öldürdüm, daha heç kəsə işgəncə verə bilməyəcək. Sonra da gəlib yatdım və indi, elə bil, bunu nə vaxtsa qəzetdə oxumuşam...
Morozov pencəyinin yaxasını düymələdi:
– Yaxşı, onda