tanıyan adamın əlinə düşəndə, ikinci dəfə olduğunu sübut edirlər. O da təsadüfən olar. Ravik mənim artıq üçüncü adımdır. İki ilə lap az qalır. O vaxtdan heç nə olmayıb. Deyəsən, mənə düşür. Buna görə də ona məhəbbətim gündən-günə artır. Həqiqi adımı isə, demək olar ki, unutmuşam.
Veber başını buladı:
– Hamısı da ona görə görədir ki, nasist deyilsiniz!
– Əlbəttə, nasistlərin daşdan keçən sənədləri olur, hara istəsələr, viza alırlar.
– Əcəb dünyada yaşayırıq. Hökumətin də vecinə deyil...
– Hökumətin də başı milyonlarla işsizə qarışıb. Özü də təkcə Fransada belə deyil ki! Hər yerdə eyni vəziyyətdir. – Ravik qalxdı. – Hələlik, Veber. İki saata qayıdıb qıza baş çəkərəm. Bir dəfə də gecə gələrəm.
Veber onunla qapıya qədər gəldi.
– Bura baxın, Ravik, bir axşam da bizə gəlin, birlikdə şam eləyək.
– Mütləq! – Ravik dəqiq bilirdi ki, getməyəcək. – Bir gün gələrəm.
– Hələlik, Ravik. Mütləq gəlin!
Ravik qabağına çıxan ilk bistroya girdi. Pəncərəyə yaxın oturdu ki, küçəni görə bilsin. Heç nə fikirləşmədən burada oturub küçədən keçənlərə baxmağı xoşlayırdı. Paris elə şəhər idi ki, heç nəsiz vaxtını istədiyim kimi keçirə bilərdin.
Xidmətçi stolu silib sifariş gözlədi.
– Bir qədəh «Perno» gətirin.
– Su da verim, müsyö?
– Xeyr, dayanın. – Ravik nəsə fikirləşdi. – «Perno» lazım deyil.
Özünü birtəhər hiss eləyirdi, bundan yaxasını qurtarmalı idi, sanki, boğazına nəsə ilişib qalmışdı. Bu şirin alma arağı ona heç nə eləyə bilməzdi.
– Bir qədəh kalvados gətirin, – dedi, – iri qədəhdə.
– Baş üstə, müsyö.
Onu sıxan Veberin dəvəti, bu dəvətdəki halıyananlıq idi. Veberin, heç olmasa, bircə dəfə ona ev şəraitində oturmağa imkan yaratmaq arzusu idi! Fransızlar təsadüfi hallarda dostlarını evə dəvət edərlər. Adətən, restorana aparırlar. O, hələ Vebergildə olmamışdı. Veber bunu yaxşılıq mənasında eləmişdi, ancaq Ravik başqa cür qəbul elədi. Kimsə səni təhqir eləyəndə, cavabını verirsən, mərhəmət göstərəndə isə qalırsan belə...
Alma arağından bir qurtum aldı. Nə üçün