deyirdi, bəlkə, burada olub...
– Doğrudan?–Ravik diqqətini topladı.
– Bəli. Sən axırıncı dəfə gələndə o da burada idi. Yəqin, yadında qalmaz. Kök, dazbaş kişi idi, içəridə İvonna və Klerlə oturmuşdu. Soruşurdu ki, o, burada olanda daha kim var idi.
– Yadıma gəlmir...
– Çox güman ki, sən onu heç görmədin. Əlbəttə, həmin anda sənin bir dəqiqəliyə bura gəldiyini demədim...
Ravik başını tərpətdi.
– Belə yaxşıdır, – Rolanda sözünə davam etdi.–Bu casuslara günahsız adamlardan pasport soruşmağa imkan vermək lazım deyil.
– Elədir... Nə istədiyini demədi?
Rolanda çiyinlərini çəkdi:
– Xeyr. Bizə nə dəxli? Dedim ki, burada heç kim olmayıb. Bizim köhnə qanundur: heç vaxt heç nə bilmirik və görməmişik. Belə yaxşıdır... O da çox dərinə getmədi.
– Getmədi?
Rolanda gülümsədi:
– Ravik, fransızların nə vecinə ki, adi bir alman turistinin başına nələr gəlir?! Bizim öz dərdi-sərimiz özümüzə bəsdir.
O ayağa durdu:
– Mən gedəsiyəm... Salamat qal, Ravik.
– Xoş getdin, Rolanda! Sənin yerin burada həmişə bilinəcək.
Rolanda gülümsədi:
– Bəlkə də, o dəqiqə bilinmədi... Bir azdan bilinər...
Vidalaşmaq üçün qızlara tərəf getdi. Gedə-gedə kassaya, kreslolara, stollara baxdı. Lap yerinə düşən hədiyyələr idi. Hamısını bir anlığa kafedə təsəvvür elədi. Xüsusilə kassa... Gəlir, gələcəyə inam, ev-eşik, rahat həyat demək idi. Rolanda bir anlığa tərəddüd elədi, özünü saxlaya bilmədi, əl çantasından pul çıxarıb işım-işım işıldayan aparatın yanına qoydu, düymələri vurdu. Kassa şıqqıldadı, iki frank əlli santim göstərdi, siyirmə çıxdı, Rolandanın üzünə təbəssüm qondu, uşaq kimi sevindi. Qızlar maraqla onu dövrəyə aldılar. Rolanda düymələri yenə basdı, bir frank yetmiş beş santim vurdu.
– Sizdə bir frank yetmiş beş santimə nə düşür?
Rolanda fikrə getdi:
– Bir qədəh «Dübene» və iki «Perno».
– Bir qədəh «Amer pikon», bir dənə də pivə neçə eləyir?
– Yetmiş santim.–Rolanda düymələri basdı.–On frank yetmiş santim.
– Ucuzdur!–«Kürən» ləqəbli Marqarita təəccübləndi.
– Biz tərəfdə ucuz