z olmalıdır da...
Qızlar hörmə kresloları mərmər stolların ətrafına düzdülər və ehtiyatla oturdular. Paltarlarını sığalladılar və Rolandanın gələcək kafesinin müştərilərinə çevrildilər.
– Bizə ingilis biskviti ilə üç fincan çay verin, madam Rolanda!–Xüsusilə evli kişilərin çox xoşuna gələn sarışın, arıq Dezi sifariş verdi.
– Yeddi frank səksən santim,–Rolanda kassanı işə saldı.–Təəssüf ki, ingilis biskviti çox bahadır.
Qonşu stoldakı «Kürən» xeyli götür-qoydan sonra başını qaldırdı:
– İki şüşə «Pommeri»!–Xüsusi əda ilə dilləndi. Onun Rolandadan çox xoşu gəlirdi və bunu göstərmək istəyirdi.
– Doxsan frank. Yaxşı «Pommeri»dir.
«Kürən» fınxırdı:
– Dörd qədəh də konyak! Ad günümdür.
Kassa şıqqıldadı.
– Dörd frank qırx santim.
– Bəs «Beze» ilə dörd fincan qəhvə?
– Üç frank altmış santim.
Ehtizaza gəlmiş «Kürən» gözünü döyə-döyə Rolandanın üzünə baxdı. Özgə nə sifariş verəcəyini bilmirdi. Qızlar yenə kassanın başına yığışdılar.
– Hamısı bir yerdə nə qədər elədi, madam Rolanda?
Rolanda üstü rəqəmli kağızı onlara göstərdi:
– Yüz beş frank səksən santim.
– Bunun nə qədəri xalis gəlirdir?
– Təxminən, otuz frankı. «Şampan» şərabının sayəsində bu qədər oldu. Onun gəliri çoxdur.
– Əla!–«Kürən» sevinclə qışqırdı.–Əladır! Qazancınız həmişə belə çox olsun!
Rolanda Ravikin yanına qayıtdı. Onun gözləri parıldayırdı. Yalnız sevən, yaxud alverdə bəxti gətirən adamların gözləri belə parıldayardı...
– Salamat qal, Ravik! Dediklərim yadından çıxmasın.
– Çıxmaz! Yaxşı yol, Rolanda!
Rolanda qəti, şax addımlarla qapıya tərəf getdi. Gələcək onun üçün aydın, həyat isə mənalı idi...

Morozovla «Fuke» restoranının artırmasında oturmuşdu. Axşam saat doqquz idi. Adam çoxdu. Lap uzaqda, «Zəfər tağı»nın arxasından iki fənərin dümağ, bumbuz işığı görünürdü...
– Siçovullar Parisdən qaçır...–Morozov dilləndi.– «İnternasional»da iki otaq boşalıb. 1933-cü ildən bəri belə olmamışdı.
– Başqa mühacirlər gəlib dolacaq.
– Kim gələsidir? Ruslar da, italyanlar da, polyaklar da,