səbəbi var. Niyə belə olduğunu bilirdin və bir də onu bilirdin ki, nəyi eləmək olar, nəyi yox... Hər şey gerçək idi və görürdün, ona qarşı nəsə eləməyə çalışırdın...
Veber müayinə otağında oturub qəzet oxuyurdu. Ravik onun çiyinləri üzərindən ötəri qəzetə baxıb:
– Yaxşı yazıblar, eləmi?–dedi.
Veber qəzeti yerə tulladı:
– Satqınlar! Bizim siyasətçilərin əlli faizini asmaq lazımdır!
– Doxsan faizini,–deyə Ravik düzəliş verdi.–Düranın xəstəxanasında yatan qadından xəbər var?
Veber hirsli-hirsli siqaret çıxardı:
– Yaxşıdır... Sizin nə vecinizə, Ravik?! Ancaq mən fransızam!
– Mən isə heç nəyəm... Ancaq istərdim ki, Almaniyanın bütün bədbəxtliyi də bu cür satqınlıqdan ibarət olsun.
Veber başını qaldırdı:
– Mən yenə boş-boş danışdım, bağışlayın!–Siqareti yandırmaq da yadından çıxmışdı.–Müharibə ola bilməz, Ravik! Sadəcə olaraq, mümkün deyil! Hamısı hədə-qorxu, hay-küydür! Son anda nəsə olacaq...–O susdu. Əvvəlki inamından nişanə qalmamışdı.–Uzaqbaşı, bizim Majino xəttimiz var!
Son sözləri deyəndə, elə bil, kiməsə yalvarırdı...
– Əlbəttə!–Ancaq Ravikin səsində də inamsızlıq vardı. Bunu yüz dəfə eşitmişdi. Fransızlarla söhbət həmişə bununla bitirdi.
Veber alnının tərini sildi:
– Düran var-yoxunu Amerikaya göndərib. Katibəsi dedi.
– Elə də olmalı idi!
Veberin bərəlmiş gözləri Ravikə dikildi:
– Özü də Düran tək deyil. Mənim qaynım da fransız aksiyalarını amerikan aksiyalarına dəyişib. Qaston Nere də bütün pullarını dollara çevirib seyfində saxlayır. Deyirlər, Düpon da bağında bir neçə kisə qızıl basdırıb...–O ayağa durdu.–Danışmağa dilim də gəlmir. Heç inanmaq istəmirəm! Ola bilməz ki, Fransanı satsınlar, dağıtsınlar. Təhlükə yaranan kimi hər şey birləşəcək! Hər şey!
– Hər şey...–deyə Ravik də qüssəli-qüssəli təkrar etdi.–Sənaye də, indidən Almaniya ilə alverə başlamış siyasətçilər də...
Veber özünü güclə ələ aldı:
– Ravik! Bəlkə... bəlkə, başqa şey haqda danışaq?
–Yaxşı... Mən Ket Heqstremi Şerbura aparacağam. Gecəyarı qayıdaram...
– Oldu...–Veber