yepyekə... Mətbəxböcəyi... İşım-işım işıldayır... Odur, bax, küncdə oturublar. Gör nə qədərdir, min dənə... Yox, sayı-hesabı yoxdur... İşığı yandırın... işıq... yoxsa gələcəklər... işıq... işıq... bax, gəldilər, gəldilər...
Qadın qışqırıb güncə qısıldı. Ayaqlarını yığışdırmış, əllərini də üzünə tutmuşdu. Gözləri şüşə kimi idi, az qalırdı hədəqəsindən çıxsın.
Kişi onun əllərindən tutmaq istədi:
– Heç nə yoxdur, əzizim, küncdə heç nə yoxdur...
– İşıq, işıq! Gəldilər! Mətbəxböcəyi!
– İşıq yanır, əzizim. Bir onlara bax! Hətta stolun üstündə şam yandırmışıq.
O, cib fənərini çıxarıb, işıqlı otağın işıq dolu künclərini bir az da işıqlandırdı.
– Görürsən, küncdə heç nə yoxdur?! Özü də necə işıqlıdır, heçcə nə yoxdur...
– Mətbəxböcəyi! Mətbəxböcəyi! Gəldilər! Gəlirlər! Hamısı da qaradır. Künc-bucaq doludur! İşıq! İşıq! Divarda yeriyirlər... Tavanda... Tavanda...
Qadın xırıldayıb, əllərini başına apardı. Ravik kişidən soruşdu:
– Nə vaxtdan başlayıb?
– Qaranlıq düşəndən. Mən yox idim. Demişdilər, Haiti konsulluğuna gedim, bəlkə, bir şey çıxdı. Uşağı da götürdüm.. Ancaq heç nə çıxmadı... Heçcə nə... Qayıdanda gördük ki, çarpayının üstündə oturub qışqırır...
Ravik iynə hazırladı.
– Yatırmış?
Kişi yazıq-yazıq onun üzünə baxdı:
– Bilmirəm... Heç belə olmamışdı. Müalicə üçün pulumuz yoxdur. Bizim... heç sənədimiz də qaydasında deyil... Kaş sakitləşəydi! Əzizim, hamı buradadır... Mən də, Ziqfrid də... Həkim də gəlib. Mətbəxböcəyi nə gəzir!
Qadın onun sözünü ağzında qoydu:
– Mətbəxböcəyi! Hər yandan gəlir… Gör necə sürünürlər…
Ravik ona iynə vurdu.
– Əvvəllər də belə olub?
– Xeyr. Başa düşmürəm məhz...
Ravik əlini qaldırdı:
– Yadına salmayın. Bir-iki dəqiqədən sonra əldən düşüb yatacaq. Ola bilsin, yuxuda görüb, səksənib. Sabah ayılanda, bəlkə də, heç xatırlamadı. Siz də yadına salmayın, özünüzü elə aparın ki, guya, heç nə olmayıb.
– Mətbəxböçəyi.–Qadın yuxulu-yuxulu mızıldandı. – İri-iri...
– Bu işıqların hamısı lazımdır ki?
– Elə hey qışqırıb «işıq,