artistlik vaxtı deyil! Bu tələni bir dəfə qurdun, mən də düşdüm. İndi aldada bilməzsən! Mənimlə işin olmasın, get özünə ayrısını tap!
Cavab gözləməyib dəstəyi yerinə qoydu. Yatmaq istədi, ancaq bir şey çıxmadı. Telefon yenə səsləndi. Götürmədi. Aramsız zəng səsləri bu bomboz tənha keçənin bağrını dəlirdi. Yastığı götürüb telefonun üstünə qoydu. Boğuq səs bir az da eşidildi, sonra tamam kəsildi.
Ravik gözlədi. Sakitlik idi. Durub siqaret yandırdı. Ancaq ləzzət almadı, onu söndürdü. Kalvadosun qalanı stolun üstündə idi. Bir qurtum alıb, şüşəni kənara qoydu. «Qəhvə yaxşıdır,– deyə ürəyindən keçirdi.– İsti qəhvə, yağ, təzə kökə...»
Səhərə kimi işləyən bir bistro tanıyırdı...
Saata baxdı. İkicə saat yatmışdı, ancaq bütün yorğunluğu canından çıxmışdı. İkinci dəfə dərin yuxuya gedib əzgin-üzgün oyanmağın mənası yox idi. Vanna otağına keçib açarları burdu.
Qulağına səs gəldi. Yenə telefon idi? Açarları geri burdu. Qapı tıqqıldadı. Özü də onun qapısını döyürdülər.
Ravik hamam xalatını çiyninə saldı. Qapı yenə bərkdən döyüldü. Joan ola bilməzdi, yoxsa, içəri gələrdi. Qapının cəftəsi vurulmamışdı. Açmağa tərəddüd elədi. Əgər polisdirsə...
Qapını açdı. Astanada tanımadığı bir kişi dayanmışdı. Ancaq kiməsə oxşadırdı. Onun əynində smokinq var idi.
– Doktor Ravik?
Ravik dinməyib onu başdan-ayağa süzdü, sonra:
– Nə lazımdır?–deyə soruşdu.
– Doktor Ravik sizsiniz?
– Yaxşısı budur, nə istədiyinizi deyin...
– Əgər doktor Raviksinizsə, təcili Joan Madunun yanına gedin.
– Doğrudan?
– Bədbəxt hadisə üz verib.
– Nə hadisə? – deyə Ravik gülümsədi. İnanmırdı.
– Silahla... Qəsd olub..
– Dəyib?–Ravik hələ də gülümsəyirdi. «Çox güman ki, bu zavallı heyvancığazı qorxutmaq üçün özünü vurmaq istəyib»,– deyə ürəyindən keçirdi.
– İlahi... o can üstədir...– kişi pıçıldadı,– gəlin! Ölür... Mən vurmuşam...
– Nə?!
– Bəli... mən...
Ravik xalatı tullayıb, paltarlarını götürdü.
– Taksi aşağıdadır?
– Maşınım var.
– Lənət şeytana!– Ravik xalatı təzədən çiyninə atdı, çantasını,