vardı. Döşəmə də qanlı idi. Burada yıxılmışdı... O səfeh də qucağına götürüb, çarpayıya uzatmışdı...
– Sakit ol!–Ravik ona ürək-dirək verdi.–Sakit ol! Hər şey qaydasına düşəcək. Qorxulu şey deyil...
O, paltarın döş hissəsini kəsib ehtiyatla aşağı qatladı. Sinəsi salamat idi. Boğazına dəymişdi. Qırtlağa toxunmayıb, yoxsa, danışa bilməzdi... Arteriya da salamat idi...
– Ağrıyır?–deyə soruşdu.
– Hə...
– Çox?
– Hə...
– İndi keçib gedər.
İynə hazır idi. Joanın gözlərinin içinə baxdı:
– Heç nə deyil... Ağrını kəsmək üçündür. Bu dəqiqə kəsəcək...
İynə vurdu.
– Vəssalam, qurtardı...–Sonra kişiyə tərəf döndü.– Passi 27–43-ə zəng eləyin, təcili yardım çağırın. Deyin ki, iki sanitar da gəlsin. Tez olun!
– Mənə nə olub?–Joan güclə danışırdı.
– Passi 27–43! – Ravik təkrar etdi.–Tez olun! Cəld! Zəng eləyin!
– Mənə nə olub... Ravik?
– Qorxulu heç nə yoxdur. Burada müayinə etmək olmaz. Xəstəxanaya getməlisən...
Joan diqqətlə ona baxdı. Üzündəki ənlik-kirşan bir-birinə qarışmışdı, gözlərinə çəkdiyi qara boya kirpiklərinə süzülürdü, dodağındakı rəngin yarısı da silinmişdi. Sifətinin bir tərəfindən Joan ucuz sirk təlxəyinə, bir tərəfindən də yaşı ötmüş yorğun-arğın fahişəyə oxşayırdı. Saçları isə yenə əvvəlki kimi parıldayırdı.
– Təşrih olunmaq istəmirəm,– deyə o pıçıldadı.
– Baxarıq. Bəlkə də, heç lazım gəlmədi.
– Bundan...–O, sözünü axıra çatdırmadı.
– Yox.. Heç nə olmaz... Lazım gələn alətlərin hamısı oradadır.
– Alətlər...
– Yoxlamaq üçündür. Mən indi... Qorxma, ağrıtmayacaq...
İynə təsir eləmişdi. Ravik ehtiyatla yaraya baxanda onun gözlərində donub qalmış qorxu ərimişdi. Kişi qayıtdı:
– Təcili yardım yola düşdü.
– Otey 13–57-yə zəng vurun. Xəstəxanadır, özüm danışacağam.
Kişi itaətlə çıxdı.
– Kömək edəcəksən?–Joan pıçıldadı.
– Bəs necə...
– Ağrıdan qorxuram...
– Ağrı olmayacaq.
– Bacarmaram... Ağrıya dözə bilmərəm...–Onu yavaş-yavaş yuxu aparır, səsi batırdı.–Dözə bilmərəm...
Ravik güllə dəyən yerə baxdı. Qalın damarlara toxunmamışdı. Özü də