saxlayın! Allah bilir, xərəyi ora necə yerləşdirəcəyik...
– Mənə kömək edəcəksən, Ravik? – Joan yuxulu-yuxulu dilləndi.
– Hə...–Ravikin səsindən ümidsizlik yağırdı.
– Gəldin... Sən gələndə rahat oluram...– Ənlik-kirşanı qarışmış sifətə təbəssüm qondu.
– Əzizim, mən...–Kişi qapının ağzından dilləndi.
– Rədd olun!–Ravik qışqırdı.–Rədd olun, gedin!
Joan bir anlığa sakitcə uzanıb qaldı. Sonra gözlərini açdı.
– O, səfehdir!– dedi. Qəribə də olsa, bu sözləri çox aydın tələffüz elədi.–Düz deyir, yazıq eləcə qorxutmaq istəyirdi.– Onun gözlərində qəribə, demək olar ki, hiyləgər bir ifadə oynadı.–Heç mən də inanmadım, daha da qızışdırdım...
– Sənə danışmaq olmaz..
– Özündən çıxardım... – Onun gözləri qıyıldı. – Gör axırı da nə oldu, Ravik... Mənim həyatım... Vurmaq istəmirdi... Dəydi... Belə oldu...
Gözlər yumuldu, təbəssüm yoxa çıxdı. Ravik qapını dinşədi...

– Xərəyi liftə yerləşdirə bilmərik, çox dardır. Gərək, maili götürək.
– Pilləkənlərdəki duracaqlardan keçirə bilərsiniz?
Sanitarlar çıxdılar.
– Bəlkə də... Bir az qaldırsaq, keçər. Onu möhkəm-möhkəm bağlasaq, yaxşıdır.
Joanı bərk-bərk xərəyə sarıdılar. Alayuxulu idi, hərdən zarıyırdı. Sanitarlar onu götürüb çıxdılar.
– Açarınız var?–deyə Ravik aktyordan soruşdu.
– Mən... xeyr... Nəyə görə?
– Qapını bağlamaq üçün.
– Xeyr. Ancaq haradasa, buralarda olmalıdır.
– Tapın, qapını da bağlayın!–Sanitarlar artıq birinci duracağa çatmışdılar.–Tapancanı da götürün, yolda tullayarsınız.
– Mən... mən... polisə gedəcəyəm, Yarası ağırdır?
– Bəli.
Kişinin boyun-boğazından tər elə axırdı ki, deyərdin, dərinin altında sudan başqa heç nə yoxdur. Qayıdıb otağa girdi.
Ravik xərəyi düşürən sanitarların arxasınca getdi. Pilləkənlərdə elektrik lampaları vardı, üçcə dəqiqə yanıb, öz-özünə sönürdü. Onları yandırmaq üçün hər mərtəbədə bir düymə qoyulmuşdu. Sanitarlar düz pilləkənləri rahat düşürdülər, döngələrə çatanda isə vəziyyət çətinləşirdi. Keçirmək üçün xərəyi başları üzərinə qaldırmalı olurdular. Divarlarda iri